காலில் விழுதல்

அரவிந்தன் நீலகண்டனுடன் ஒருமுறை ராமகிருஷ்ணா மடம் சென்றிருந்தேன். கிட்டத்தட்ட அரசர் போல பேசிக்கொண்டிருந்த அவர் உள்ளே சென்றதும் ஸ்வாமியைக் கண்டதும் யாதுமற்றோர் ஆண்டியாகப் பொத்தென காலில் விழுந்துவிட்டார். எனக்கு என்ன செய்வதென்று தெரியவில்லை. நானும் காலில் விழுந்தேன். அரவிந்தன் அவர் உடல் முழுக்க மண்ணில் பாவ காலில் விழுந்தார். நான் ஸ்டைலாக வேறு வழியில்லாமல் காலில் விழுவது போல விழுந்தேன். காலில் விழுவது என்றாலே ஒருவித அலர்ஜி. 90களில் ஜெயலலிதாவின் ஆட்சியில் ஏற்பட்ட எரிச்சலால் இருக்கலாம். யார் காலில் யார் விழுவது என்ற விவஸ்தை இல்லாமல் ஜெயலலிதா காலில் எல்லாரும் விழுவது குறித்து பெரிய எரிச்சல் இருந்தது. அதைத் தொடர்ந்து காலில் விழுவதே கேவலம் என்ற மனப்பான்மை வந்துவிட்டது. அரவிந்தன் ஸ்வாமிஜி காலில் விழுந்ததும், எனக்கு அவர் காலில் விழவேண்டும் என்ற ஒரு நெருக்கடி உண்டாகி, அதைத் தவிர்க்க முடியாமல்தான் ஸ்வாமிஜி காலில் விழுந்தேன். ஸ்வாமிஜி காலில்தானே விழுந்தோம் என்று மனதை எவ்வளவு தேற்றிக்கொண்டாலும் இப்படி காலில் விழும்படி ஆகிவிட்டதே என்று மனது உறுத்திக்கொண்டே இருந்தது. அரவிந்தனிடம் என்ன இப்படி திடீர்னு விழுந்திட்டீங்க, எனக்கும் வேற வழியில்லாம விழவேண்டியதாப் போச்சு என்றேன். எனக்கு விழணும் விழுந்தேன், உங்களுக்கு வேண்டாம்னா விழவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார். இன்னும் எதாவது கேட்டால், இங்கன பாத்துக்கிடுங்க என்று ஆரம்பித்துவிடுவார் என்பதால் அப்படியே விட்டுவிட்டேன்.

22ம் வயதில் எனக்குப் பூணூல் போட்டார்கள். வயதானவர்கள் காலில் எல்லாம் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கவேண்டும். அம்மா சொல்ல சொல்ல நானும் காலில் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கிக்கொண்டிருந்தேன். என் அக்காவின் நண்பர் ஒருவர் வந்திருந்தார். எனக்கும் அவருக்கும் 4 வயதுதான் வித்தியாசம் இருக்கும். ரொம்ப அழகா இருக்காங்கள்ல என்று மரியாதையுடன் அந்த அக்காவை நண்பர்களுடன் சைட் அடித்திருக்கிறேன். எதிர்பாராத ஒரு நொடியில் என் அம்மா அவர் காலிலும் விழுந்து ஆசிர்வாதம் வாங்கச் சொல்லிவிட்டார். இந்த அம்மாவைக் கொலை செய்தால்தான் என்ற என்று தோன்றிவிட்டது. அந்த அக்கா சென்றதும் என் அம்மாவை உண்டு இல்லை என்றாக்கிவிட்டேன். என் திருமணத்துக்கு முன்பாக என் அம்மாவிடம் நானே யார் கால்ல விழணுமோ அவங்க கால்ல விழுவேன், நீ சொல்லவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டேன்.

இணையக் குழுமம் ஒன்றில் இப்படி காலில் விழுவது பற்றிப் பேச்சு வந்தபோது, காலில் விழுவது தேவையற்ற செயல் என்று சொன்னபோது, அடித்துத் துவைத்துக் காயப் போட்டுவிட்டார்கள். சொந்தக்காரர்கள் காலில் திருமணத்தில் விழுவது வேறு, கண்ட கண்ட மேடைகளில் இப்படி அரசியல்வாதிகள் காலில், குரு என்று சொல்லி மாஸ்டர்கள் காலில் விழுவதையெல்லாம் என்னால் சகிக்கமுடியவில்லை என்று சொன்ன நினைவு. ஆனால் காலில் விழுவதே இந்திய மரபு என்று தீர்ப்படித்துவிட்டார்கள். என்ன இந்திய மரபோ! இந்த இந்திய மரபில் ஏதோ ஒரு வகையில் அடிமைத்தனம் ஒளிந்திருப்பதாகவே தோன்றுகிறது. முதலிரவில் கணவன் காலில் மனைவி விழவேண்டும். மனைவி கணவன் காலில் விழவா முதலிரவில் காத்துக்கொண்டிருப்பார்கள்? ஆனால், அத்தை மாமா சொல்லி அனுப்பினாங்க என்று சொல்லி, நான் எத்தனையோ மறுத்தும், 19 வயதுப் பெண் அப்படித்தான் காலில் விழுந்தாள். இந்தச் சடங்கும் நல்லதுக்குத்தான். அதற்குப்பின் நான் எத்தனையோ தடவை கெஞ்சியும் அவள் சொன்ன பதில், நான் என்ன லூஸா உங்க கால்ல விழுறதுக்கு என்பதுதான். வரலக்ஷ்மி விரதத்தில் மட்டும் வேறு வழியில்லை, மனைவி கணவன் காலில் விழுந்துதான் ஆகவேண்டும். ஆனால் இந்தப் பண்டிகை வருடத்துக்கு ஒருமுறைதான் வந்து தொலைக்கிறது.

தினமும் மனைவி கணவன் காலில் விழுந்தால் குடும்பத்துக்கு நல்லது என்று எனக்குத் தூரத்து உறவான ஒரு அக்காவின் மாமியார் சொல்லிவிட்டார். அவர்கள் வீட்டுக்குப் போயிருக்கும்போது அந்த அக்கா தன் கணவனின் காலில் விழுவதைப் பார்த்து எனக்கு ஆச்சரியம் தாங்கவில்லை. எப்பலேர்ந்து இதெல்லாம் என்றேன். மாமியார் சொல்லியிருக்காங்க, குடும்பத்துக்கு நல்லதாம் என்றார். ஒரு மாதம் கழித்து மீண்டும் அந்த அக்கா வீட்டுக்குச் சென்றிருந்தேன். இரவு நெடுநேரம் சீட்டு விளையாடிக்கொண்டிருந்தோம். அப்படியே தூங்கப் போய்விட்டோம். திடீரென்று அந்த அக்கா ஏன்றீ ஏன்றீ என்று தன் கணவனை பதட்டத்துடன் அழைத்தார். அந்த அண்ணன் ரெண்டு ரூம் தள்ளி ஓரிடத்தில் படுத்திருந்தார். தூங்க ஆரம்பித்திருந்தார். தூக்க கலக்கத்துடன் என்ன என்றார். ஒரு நிமிஷம் இங்க வாங்க, கால்ல விழ மறந்துட்டேன், காலை காமிச்சுட்டுப் போங்க என்றார். அவர் புலம்பிக்கொண்டே எழுந்து வந்து காலைக் காண்பித்தார். அக்கா உடலை கொஞ்சம் கூட நகட்டாமல் படுத்தமேனிக்கு தன் கணவனின் காலை லேசாகத் தொட்டுக் கும்பிட்டுவிட்டு தேங்க்ஸ்றீ என்றார். நான் தலையில் அடித்துக்கொண்டேன்.

இத்தனை காலில் விழுதலும் வேறு மாதிரியானது.

நேற்று நாதஸ்வரம் நாடகத்தில் வேறு ஒரு மாதிரியாகக் காலில் விழுந்தார்கள். 4 வாரங்களாக செம அறுவையாகப் போய்க்கொண்டிருந்த நாடகத்தில், இனிமே இந்த எழவைப் பார்க்கத்தான் வேண்டுமா என்று நினைத்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், திடீரென்று புதுக்கதையை நுழைத்து கொன்றெடுத்துக்கொண்டிருந்த நேரத்தில், எதிர்பாராமல் உணர்ச்சி மயமான கட்டம் நீண்ட நாள்களுக்குப் பிறகு. நான் முதலிலேயே இந்தக் காட்சியை எதிர்பார்த்தேன். ஒட்டுமொத்த குடும்பமும் ஒரு சின்ன பெண்ணின் காலில் விழுகிறது, அவள் வீட்டை விட்டு ஓடிப் போய்விடக்கூடாது என்பதற்காக.

18 வயதில் பாலகுமாரன் நாவல்களை ஒன்றுவிடாமல் படித்துத் தீர்த்துக்கொண்டிருந்தேன். மொட்டைமாடியில் அவள் தலை வழியாக நைட்டியைக் கழற்றினாள் போன்ற வரிகள் எல்லாம் வாழ்நாளுக்கும் துரத்தி அடிக்கும். பதின்ம வயதுகளில் பாலகுமாரனைப் படிக்காமல் விட்டவர்கள் நிச்சயம் எதையோ இழந்தவர்கள்தான். அவரது நாவல் ஒன்றிலும் பழுத்த பிராமணர் ஒருவர் இப்படித்தான் தடால் என்று யார் காலிலோ விழுவார். நாவல் பெயர் நினைவில்லை. அந்த வரியைப் படித்தபோது உடலெங்கும் அதிர்வு பரவியது நினைவுக்கு வந்தது. வேர்கள்.

என் அத்தைக்கு 16 வயதில் திருமணம். என் தாத்தாவுக்கு அப்போது 60 வயது. கல்யாணத்தில் காப்பி வர லேட்டாகிவிட்டது. என் மாமாவின் அக்கா காப்பிக்காக பிரச்சினை செய்து, தன் தம்பியை தாலி கட்டவேண்டாம் என்று சொல்லிவிட்டார்கள். பெரிய களேபரம் ஆகிவிட்டது. என் தாத்தா தன் கனத்த சரீரத்தைத் தூக்கிக்கொண்டு கடும் கோபத்தோடு உணர்ச்சி வசப்பட்ட நிலையில் என் மாமாவின் அக்கா காலில் விழுந்துவிட்டார். எப்படியோ கல்யாணம் ஆகவேண்டும் என்பதற்காக. நான் இதனைப் பார்த்த நினைவில்லை. ஆனால் என் அம்மா உணர்ச்சி வேகத்தோடு தன் மாமனார் காலில் விழுந்ததை விவரித்தது, நான் கூடவே நின்று பார்த்த உணர்வை உண்டாக்கிவிட்டது. ’அத்தனை பேரும் பார்த்துக்கிட்டு இருக்காங்க. உங்க தாத்தா, நல்ல கனமான உடம்பு. அங்காரக்ஷதை நெத்தில தீர்க்கமா இருக்கும். கோஜன (கோபிக்கட்டி) முத்திரை எல்லாம் பார்த்தாலே பெரிய மனுஷன்னு கும்பிடத் தோணும். ஹெ எம்மா வேற இருந்திருக்காரா ஊர்ல நல்ல மரியாதை. நல்ல படிப்பு. ஆனா முன்கோபி. கோபம் வந்துட்டா என்ன செய்யறோம்னே இல்லை. உங்க பாட்டிக்கு கோவில்தான் கட்டணும். இப்படி ஒரு மனுஷன் கூட் வாழறதே தவம் மாதிரிதான். ஊர் மொத்தமும் கல்யாணத்துக்கு காத்துக்கிட்டு இருக்கு. இவளானா காப்பி வல்லைன்னு குதிக்கிறா. அப்பல்லாம் ஏது ஃபோன்? பால் லேட்டுன்னா என்ன பண்றது? இவ காப்பி இல்லைன்னா கல்யாணம் இல்லைங்கிறா. எங்களுக்கு என்ன செய்றதுன்னு தெரியலை. உங்கப்பா நான் காப்பி வாங்கிட்டு வரேன்னு ஓடறார். இவ பால் வந்து எனக்கு இங்க காப்பி போட்டாகணும்ன்றா. பார்த்தார் உங்க தாத்தா. சபைல அவ முன்னாடி வந்து நின்னார். தோள்ல இருந்த துண்டை எடுத்து இடுப்புல கட்டிக்கிட்டார். எப்படியோ கல்யாணத்தை பண்ணுங்கன்னு சொல்லி கை கூப்பிக்கிட்டு பொத்துன்னு சபை முன்னாடி அவ கால்ல விழுந்துட்டார். பஞ்சகச்சை கட்டிக்கிட்டு ஒரு பிராமணன் இப்படி கால்ல விழுறதைப் பாத்துட்டு எல்லாரும் பதறிட்டாங்க. எனக்கானா அழுகை ஒரு பக்கம், கோபம் ஒரு பக்கம். அவ அருகதை என்ன இவர் தகுதி என்ன. அவ வயசு என்ன இவர் வயசு என்ன. ஆனா கல்யாணம் ஒழுங்கா நடக்கணுமே. அப்புறம் அவ தன் தம்பியை தாலி கட்ட விட்டா. அந்த பிராமணர் கால்ல விழுந்த சாபம் சும்மா விடுமான்னு ஊரே பேசிக்கிட்டு இருந்தது.’

இது நடந்து 30 வருடங்களுக்குப் பிறகு எங்கள் தூரத்து சொந்தத்தில் இன்னொரு கல்யாணம் நடந்தது. அங்கேயும் எதோ பிரச்சினை. வீட்டு மாப்பிள்ளையை புது மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரர்கள் கவனிக்கவில்லை என்று வீட்டு மாப்பிள்ளை ஆட ஆரம்பித்துவிட்டார். சண்டை பெரிதாகி பெரிதாகி ஒரு கட்டத்தில் மாப்பிள்ளையின் தாய் கதறி அழ ஆரம்பித்துவிட்டார். அதைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த புது மாப்பிள்ளை சட்டென முன்னே வந்து, என்னவோ அம்மா தப்பு பண்ணிட்டாங்க, மன்னிச்சுக்கோங்க என்று சொல்லி, கல்யாண வேஷ்டி சட்டையுடன் சாஷ்டாங்கமாகக் காலில் விழுந்துவிட்டார். அந்தக் கல்யாணத்துக்கு என் அண்ணாவும் சென்றிந்தார். காலில் விழுந்த கூத்து முடிந்ததும், அந்த மாப்பிள்ளையின் தாய்மாமா என் அண்ணாவைக் காண்பித்துச் சொன்னாராம். இதோ நிக்கிறானே இவன் தாத்தா ஊரே மெச்சின பெரிய மனுஷன். அவரே தன் பொண்ணுக்கு கல்யாணம் ஆகணுமேன்னு கால்ல விழுந்திருக்கார். நாமல்லாம் எம்மாத்திரம் என்றாராம். 30 வருடங்கள் கழித்து என் தாத்தாவின் செயல் ஒரு மண்டபத்தில் பேசப்பட்டதில் என் அண்ணாவுக்கு இனம் புரியாத சந்தோஷம், பெருமை. எனக்கும் அப்படியே.

என் தாத்தா காலில் விழுந்து 35 வருடம் கழித்து, என் மாமாவின் அக்கா மகனுக்கு கல்யாணம் நடக்க இருந்தது. கல்யாணத்துக்கு 1 மாதம் முன்பு என் மாமாவின் அக்காவின் கணவர் இறந்துவிட்டார். துக்க்கத்துக்கு வந்த என் மாமா தன் அக்காவைப் பற்றி எங்களிடம் சொன்னது, ஒரு பெரிய மனுஷனை காலில் விழ வெச்சா இப்படித்தான் ஆகும் என்றார்.

Share

Facebook comments:


12 comments

  1. writerpara says:

    காலில் விழுவது பற்றிய எதிர்ப்பு மனோபாவத்தை அவரவர் உடல் சுற்று அளவு தீர்மானிக்கிறது என்று அமெரிக்காவிலோ அரிக்காமேட்டிலோ கண்டுபிடித்திருக்கிறார்கள்.

  2. சுகா says:

    ராமகிருஷ்ணா மடத்தில் ஸ்வாமிஜி காலில் விழுந்த உங்களைத் தூக்கிவிட லாரி ஏதும் அங்கு இருந்ததா, ஸ்வாமி?

  3. சுவையான கட்டுரை. தேவையில்லாமல் ஒரு மனத்தடையை வளர்த்துக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று நினைக்கிறேன்.

    நான் பலமுறை விழுந்திருன்தாலும் அவற்றில் ஒன்றை மறக்க முடியாது.

    என் தந்தையார் ஒரு மகா வீம்புக்காரர். ஒரு முறை குடும்பமாக திருப்பதி சென்று விட்டு வேனில் திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தோம். இருள் கவியும் நேரம். ஆந்திரமும் தமிழகமும் கலந்திருந்த இடத்தில் வண்டி போய்க் கொண்டிருந்தது. வண்டியில் எங்களுக்குள் நடந்து கொண்டிருந்த ஒரு சாதாரண உரையாடல் சடாலென்று ஒரு வாக்குவாதமாக மாறியது. என்ன செய்கிறார் என்று புரிவதற்குள் அப்பா ‘இந்தாப்பா வண்டிய நிறுத்து’ என்றார். வண்டி ஒரங்கட்டியது. ‘நான் இங்கேருந்து நடந்தே வந்துக்கறேன், நீங்க உங்க வழியில போய்க்கோங்கோ’ என்றபடி இறங்கி நடக்க ஆரம்பித்து விட்டார்! திகைப்பிலிருந்து சுதாரித்துக் கொண்டு நானும் இறங்கி அவர் பின்னாலேயே ஓடினேன். ஏதோ ஒரு சிற்றூர் அது. கூலித்தொழிலாளிகள் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு சின்ன சந்தைக் கூட்டம் வேறு. இவரைத் தேடிக் கொண்டே போய் விடு விடுவென நடந்து கொண்டிருந்த அவர் முன்னால் போய் நின்று ‘பரவாயில்ல வாங்கோ ஆத்துக்குப் போய் பேசிக்கலாம்’ என்றவாறு மன்றாடினேன். அவர் நடந்து கொண்டே இருந்தார். நான் ரிவர்ஸில் நடந்து அவர் முன்னால் புலம்பிக் கொண்டே போக ஒரு நல்ல வேடிக்கை நாடகம் போல இருந்திருக்கும் என்று நினைக்கிறேன். ஆனால் மனுஷன் அசைந்து கொடுக்கவிலலை. நான் கெஞ்சக் கெஞ்ச அவர் மேலும் வீம்பு மரத்தில் ஏறிக் கொண்டிருந்தார்.

    பிறகென்ன, சட்டென்று ஒரு இரண்டடி பின்னால் வைத்து அந்த ஆந்திர சாலையோரத்தில் பொத்தென்று அவர் காலில் விழுந்தேன். எழுந்தேன். அவர் கையைப் பிடித்துத் திருப்பி வண்டிக்கு அழைத்து வந்தேன்.

    காரியவாதமாக காலில் விழுவதை அரசியல்வாதிகள் மட்டும் செய்வதில்லை 🙂

  4. ஹரன் பிரசன்னா says:

    ஸ்ரீகாந்த், நீங்கள் உங்கள் அப்பா காலில் விழுந்த சித்திரத்தை அப்படியே புரிந்துகொள்ள முடிந்தது.

    சுகா, ஸ்வாமியைப் பார்த்ததும் காலில் விழுந்ததும் அனைவருக்கும் ஒரு அதிர்வு பரவியது போல இருக்கும் இது இயல்பு. இந்த இயல்பு அன்று உடைந்தது. நான் விழுந்ததும் ஸ்வாமிஜிக்கு அதிர்வு பரவாமலா இருந்திருக்கும். பதறித்தான் இருப்பார்.

  5. ramanan says:

    தன்னை விடப் பெரியவர்கள் காலில் விழுவதன் தாத்பரியம், தான் என்ற அகந்தை அகல வேண்டும் என்பதும், அவர்களது வாழ்க்கை அனுபவத்தை மதிக்க வேண்டும் என்பதும்தான். சமயங்களில் தனக்குப் பிடிக்காதவர்கள் அல்லது தன்னை விரும்பாதவர்கள் காலில் விழும்படிக் கூட நேரலாம். அப்போது என்ன செய்வது? ஒருவர் இதே கேள்வியை பகவான் ரமணரிடம் கேட்டார். பகவான் அதற்கு, இது போன்று நம்ஸ்காரம் செய்வதன் மூலம் நாம் அந்த நபரை அல்ல அதற்குள் உறையும் பரமாத்மாவான இறைவனையே வணங்குகிறோம் என்ற மனப்பான்மையை வளர்த்துக் கொள்ள வேண்டும்; அதுவும் கடினம் என்றால் குருவின் பெயரையோ குலதெய்வத்தின் பெயரையோ மனதுக்குள் சொல்லி நமஸ்காரம் செய்ய வேண்டியதுதான் என்றார்.

    (நான் இதைத்தான் அவ்வப்போது ஃபாலோ செய்கிறேன். இதில் பழுத்த அனுபவசாலியான பாரா சொல்வதையும் நாம் கவனத்தில் கொள்ள வேண்டித்தான் இருக்கிறது) 😉

  6. sureshkannan says:

    ‘உங்கள் காலில் விழுந்து கேட்கிறேன், போதுமே’ என்று ஹபியிடம் மனதால் கெஞ்சுமளவிற்கு கட்டுரை (?!) வளவளவென்றிருந்தாலும் கட்டுரையின் பல இடங்களோடு உடன்படுகிறேன். காலில் விழுந்து வணஙகுவது மரியாதை சார்ந்தது என்கிற மரபு சார்ந்த சிந்தனை ஒருபுறமும், நம்முடைய அகந்தையை எல்லாம் கைவிட்டு விட்டு அவரைப் பணிவது என்பதற்கான குறியீடு என்ற ஐதீக விளக்கமெல்லாம் ஒருபுறம் இருந்தாலும், அடிப்படையான மரியாதை என்பது மனதளவில் இருந்தால் அப்பா, மகனுமாக இருந்தாலும் ஒன்றாகவே சிகரெட் பிடிக்கலாம். இல்லையென்றால்… ‘ஐயோ. இந்த தே—- மகன் காலிலா விழுந்து தொலைக்கணும்’ என்று மனதால் திட்டிக் கொண்டே எந்தப் பெரியவர்/ள் -ன் காலில் விழுந்துத் தொலைப்பதான பாசாங்கால் வணங்குபவர், வணங்கப்படுபவர் என்று இரண்டு பேர்களுக்குமே அவமானம்.

  7. சாணக்கியன் says:

    சத்குரு ஜக்கி வாசுதேவும் காலில் விழுவது பற்றிய விளக்கத்தை ஒரு பேட்டியில் சொல்லியுள்ளார்… சித்தி பெற்றவர்களிடம் காலை பிடித்துக்கொள்ளும் முறை தெரிந்து வணங்கினால்தான் பயன் என்று… மரியாதை நிமித்தமாக பெரியவர்கள் காலில் விழுவது கூட நல்ல மரபே என்று இப்போது நினைக்கையில் தோன்றுகிறது. உண்மையில் மரியாதை இருந்தால் மட்டுமே! நான் இதுவரை யார் காலில் விழுந்ததில்லை(சிறார் பருவத்துக்குப் பின்னர்)!

  8. எங்களின் திருமணத்துக்குப் பின்னர் எனது மனைவிக்கு என்மீது இருக்கும் ஒரே குற்றச்சாட்டு, எப்போது, யர் காலில் விழுவேன் எனத் தெரியாததே. இதனால் எந்த முன் அறிவிப்பும் இன்றி வ்லது பக்கம் நில்லு எனச் சொல்லிவிட்டு காலில் விழுந்து விடுகிறேன். கல்யாணத்துக்கு முன்னர் கிட்டத்தட்ட யார்காலிலும் விழாத எனது மணைவியை திருமணத்துக்குப் பின்னர் அவள் விழாத காலில்லை என்ற அளவில் மாற்றி விட்டேன்.என்னைப் பொருத்தவரை நாம் மதிக்கும் யார்காலிலும் விழலாம். வயதும், அனுபவமும், நமக்கு தோன்றுதலுமே முக்கியம்.

  9. Raghavendran Madhavan says:

    பகிர்வுக்கு நன்றி!எனக்கும் இதில் எல்லாம் நம்பிக்கை இல்லை… மேலும் பரிகார பூஜை முதலியன இதில் அடங்கும், வேறு வழி இல்லை, சில நேரங்களில் இப்படிப்பட்ட தர்மசங்கடங்களை அனுபவித்து ஆகவேண்டும். வேறு வழிஇல்லை வயதில் மூத்தவர்களை, பெற்றோரை திருப்தி செய்ய.

  10. தோளர் says:

    காலில் விழுவதை கண்டித்து எழுதாமல் ஆதரித்து எழுதி காலில் விழும் பார்ப்பனிய பாசிச கலாச்சாரம் என்று தோழர் கட்டுரை எழுத வாய்ப்பு கொடுத்துவிட்டீர்களே :).அது உடல் இளைக்க செய்யப்படும் ஒரு பயிற்சி என்று சொன்னாலும் அவர் நம்பப்போவதில்லை என்பதால் எதற்கும் அவர் முன் ஸ்டாலின்,லெனின்,மார்க்ஸ்,எங்கெல்ஸ்,மாவோ சமேத படத்தின் முன் ஒரு தடவையாவது சாஷ்டாங்கமாக விழுந்து அபிவாதே சொல்லிவிடுங்கள் :).

  11. ஹரன் பிரசன்னா says:

    Ragha, I understand. All of us face the same problem.

  12. பெரியவர்கள் காலில் விழுவது என்பது நாம் அவர்கள் மீது மரியாதை கொண்டுள்ளோம் என்பதை அவர்களுக்கு அடையாளம் காட்டவே. காலையில் ஒருவரை முதலாவதாக பார்க்கும்போது காலை வணக்கம் சொல்வதை போன்றதுதான். முன்பெல்லாம் ஹரன் பிரசன்னா பண்டிகை நாட்களிலாவது என் காலில் விழுவான். இப்போது நான் அவன் காலில் விழுந்து கேட்டாலும் விழ மறுக்கிறான். எப்போதாவது அவன் குப்புற விழ நேர்ந்தால் ஓடிச் சென்று அவன் முன் நின்று அவன் எனக்கு மரியாதை கொடுத்ததாக நினைத்துக்கொள்ள முடிவு செய்துள்ளேன்.

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*