Archive for ஹரன் பிரசன்னா

நெருப்புக்கோழி – Ostrich

 

Ostriche

Ostrich

மஸ்கட்டிலிருந்து துபாய் செல்லும் வழியிலுள்ள நெருப்புக்கோழிப் பண்ணைக்குச் சென்றதையடுத்து இந்தக் கட்டுரை. அன்றைக்கு நெருப்புக்கோழிகள் ஐயோ பாவம். இன்றைக்கு நீங்கள்.

நெருப்புக்கோழிகளை ஆங்கிலப்படங்களிலும் மிருகக்காட்சி சாலையில் வலைக்கம்பிகளுக்குள்ளாகவும் கண்டது மட்டுமே என் முந்தைய அனுபவமாக இருந்தது. நுழைவுச்சீட்டு வாங்கிவிட்டு நெருப்புக்கோழிப் பண்ணையின் கம்பிக் கதவுகளை நெருங்கும்போதே மிக அன்பாக வரவேற்றது நெருப்புக்கோழிக்கூட்டம்.

நெருப்புக்கோழியின் உடலெங்கும் ஒட்டிக்கொண்டிருக்கும் (மாட்டு)ஈக்கள் காருக்குள் நுழைந்து எரிச்சல் மூட்டிக்கொண்டிருந்ததையும் மீறி, காரை நோக்கி விரைந்து வரும் நெருப்புக்கோழிகளைக் காண மகிழ்ச்சியாக இருந்தது. நெருப்புக்கோழி மிக அருகில் வந்ததும் கை தானாக காரின் கண்ணாடியை ஏற்றிவிட, நெருப்புக்கோழிகள் கார் கண்ணாடிகளைக் கொட்டத் தொடங்கின.

நெருப்புக்கோழிகள் எந்த வகையானவை, அவற்றிற்கு மனிதர்களைத் தாக்கும் குணம் எப்போது வரும் (பண்ணையின் காவலாளிகள் கோழிகளுடன் பழகுவது மாதிரி நெருப்புக்கோழிகளுடன் பழகுவதைக் கண்டாலும் மனதிற்குள் ஒரு பயம் இருந்துகொண்டுதான் இருந்தது.) போன்ற விவரங்கள் தெரியாததால் முதலில் கொஞ்சம் தள்ளியே இருந்தேன். சீனப்படங்களில் லீ மாதிரி ஒரு காலைத் தரையில் ஊன்றி, மறுகாலைத் தூக்கி இடது தோளில் வைத்து ஏறி, வானத்தில் பறந்து டைவ் அடித்து உச்சந்தலையில் ஒரு கொத்து கொத்தினால் யார் காப்பார்கள் என்ற எண்ணம் மனதின் ஓர் ஓரத்தில் சுழன்று கொண்டே இருந்ததால் “துஷ்டாரைக் கண்டா தூர விலகு” என்று முணுமுணுத்துக்கொண்டு விலகிப்போனேன். எங்களுடன் வந்திருந்த ஐந்து தமிழ்க்குடும்பங்களிலுள்ள எல்லா வீரர்களுக்குள்ளும் இந்த எண்ணம் இருந்திருக்கவேண்டுமென்பதே என் யூகம்.

காரை விட்டு இறங்கி வயிற்றில் நெருப்பைக் கட்டிக்கொண்டு நெருப்புக்கோழிகளை அருகில் சென்று காணத் தொடங்கினோம். போகப் போக நெருப்புக்கோழிகள் மிண்டாப்பூச்சிகள் என்று தெரிந்துபோனது. அதன்பின் எல்லாரும் அதனருகில் சென்று நின்று கொண்டு ·போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுக்க ஆரம்பித்தோம். ஆரம்பத்தில் நெருப்புக்கோழிகள் மீதிருந்த பயம் முற்றிலும் விலகிப்போனது. நேரம் ஆக ஆக நெருப்புக்கோழிகள் எங்களைப் பார்த்து பயந்து ஓட ஆரம்பித்தது!

ஓரிடத்தில் கொட்டி வைக்கப்பட்டிருந்த சோளத்தை தின்று கொண்டிருந்த நெருப்புக்கோழிகள் எங்களைக் கண்டதும் விலகுவதும், நாங்கள் அந்த இடத்தை விட்டு விலகிய பின்பு மீண்டும் சோளம் வைக்கப்பட்டிருந்த இடத்தை நோக்கி நெருங்குவதுமாக இருந்தன. குணத்தில் வெறும் கோழிகள் போல்தாம் என நினைத்துக்கொண்டேன்.

நெருப்புக்கோழிகள் முட்டையிட்டுக் குஞ்சு பொரித்து வாழத் தேவையான சூழ்நிலை பண்ணையில் நிலவுகிறது. நெருப்புக்கோழியின் முட்டை, சிறிய குஞ்சு, கொஞ்சம் வளர்ந்த நெருப்புக்கோழி, முற்றிலும் வளர்ந்து இனப்பெருக்கத்திற்குத் தயாராகிவிட்ட நெருப்புக்கோழிகள் என எல்லா நிலையிலும் நெருப்புக்கோழிகளைக் காணலாம்.

Ostriche Eggs Ostriche Stage -1 Ostriche Stage-2 Grown Ostriches

நெருப்புக்கோழியின் முட்டை அளவில் பெரியது; எடை அதிகம் கொண்டது. நெருப்புக்கோழியின் முட்டையோட்டில் பல விதமான வண்ணங்கள் தீட்டி, ஓவியங்கள் வரைந்து விற்கிறார்கள். நெருப்புக்கோழியின் இறகைப் பயன்படுத்தி தயாரிக்கப்பட்ட “வாலுள்ள பேனா” கிடைக்கிறது. இறகையும் தனியே விற்கிறார்கள்.

நெருப்புக்கோழியின் குணநலன்களைப் பட்டியலிட்டிருந்தார்கள். அவையாவன:

1. ஆண் நெருப்புக்கோழிகள் கருப்பு மற்றும் வெள்ளை நிற இறகுநுனிகளையும் சிவப்புக் கால்களையும் கொண்டுள்ளன. இனப்பெருக்க காலத்தில் சிவப்பு நிறச் சொண்டையும் கொண்டிருக்கின்றன. பெண் நெருப்புக்கோழிகள் சாம்பல் நிற இறகு நுனிகளைக் கொண்டுள்ளன.

2. நெருப்புக்கோழிகள் பாலைவன வாழிகள். அதிக வெப்பத்தைத் தாங்க வல்லவை. (ஒரு காலத்தில் ஓமானில் மட்டுமே நெருப்புக்கோழிகள் இருந்தன)

3. நல்ல நிலையிலுள்ள பெண் நெருப்புக்கோழி இனப்பெருக்க காலத்தில் சராசரியாக இரண்டு நாளுக்கொருதரம் ஒரு முட்டை இடும். (ஓமானில் குளிர்காலம் நெருப்புக்கோழிகளின் இனப்பெருக்க காலமாகும்)

4. நெருப்புக்கோழிகள் தங்களைத் தாக்கவரும் உயிரினங்களை கால்களைக் கொண்டு உதைப்பதன் மூலம் தங்களையும் தங்கள் கூடுகளையும் தற்காத்துக்கொள்கின்றன. ஒரு நெருப்புக்கோழியால் சராசரியாக 500 கிலோகிராம் ஆற்றலுடன் உதைக்கமுடியும். ( நெருப்புக்கோழியின் கால்நகத்தால் ஏற்படும் வலி ஒரு மனிதனை மரணிக்கச் செய்யும் அளவு வலுவானது)

5. நெருப்புக்கோழிகளின் கண்கள் மூன்று கிலோமீட்டர் தொலைவுவரைப் பார்க்கும் திறனுள்ளவை. அவற்றின் மூளையின் எடை 40 கிராம் மட்டுமே. இதனால் நெருப்புக்கொழிகள் தங்கள் உள்ளுணர்வைச் சார்ந்தே செயலாற்றுகின்றன.

6. நெருப்புக்கோழிகளின் முட்டைகள் பலவித அழகுப் பொருள்கள் தயாரிக்கப் பயன்படுகின்றன. இவற்றின் தோல், தோல்பொருள்கள் தயாரிப்பில் பெருமளவில் பயன்படுத்தப்படுகிறது.

7. ஒரு நெருப்புக்கோழிமுட்டையின் சராசரி எடை 1.5 (ஒன்றரை) கிலோகிராம். (18 முதல் 24 கோழிமுட்டைகளுக்கு ஈடாக நெருப்புக்கோழியின் ஒரு முட்டையைச் சொல்லலாம். நெருப்புக்கோழியின் ஒரு முட்டையைக் கொண்டு ஒரு குடும்ப ஆம்லெட் போடலாம்). ஒரு நெருப்புக்கோழிமுட்டை 250 கிலோகிராம் வரையிலான எடையைத் தாங்கவல்லது.

8. நெருப்புக்கோழி முட்டையில் அதிகக் கொழுப்புச்சக்தி இருந்தாலும் அதன் உடற்கறி மீனை விடக் குறைந்த அளவே கொழுப்புச் சத்தைக் கொண்டுள்ளது.

9. நெருப்புக்கோழி சராசரியாக 130 -150 கிமீ வேகத்தில் ஓடக்கூடியது.

இத்தனைப் பராகிரமங்கள் நிறைந்த நெருப்புக்கோழி சுத்த சைவம் என்பது ரொம்ப முக்கியம். 😉

பண்ணையில் இருந்து வெளியே வரும்போது கூட வந்த நண்பர்கள் சொல்லிக்கொண்டு வந்த “கமெண்டுகள்” ரொம்ப முக்கியமானவை.

“ஆஸ்ட்ரிச்னு சொல்றாளே.. நெருப்புக்கோழியா வான்கோழியா?”

“நெருப்புக்கோழி இங்க ஏதுடா? வான்கோழிதான் எல்லாம்”

“பார்த்தாலே தெரியறதே.. நெருப்புக்கோழி வாய் திறந்தா நெருப்புக் கொட்டும்பா.. இது வாயைத் திறந்து மாட்டுஈயைன்னா கொட்டுறது”

“வான்கோழிக்கு இத்தனைப் பெரிய பண்ணை வெச்சிருக்கான்னா ஆச்சரியம்தான். நெருப்புக்கோழிக்கு வைப்பாளோ?”

“நெருப்புக்கோழி பக்கத்துல போய் நின்னா தூக்கிண்டு போயிடப்போறது”

“பொம்பளை நெருப்புக்கோழின்னா தேவலாம்”

“நாட்டி தாத்தா”

இடையில் புகுந்து நெருப்புக்கோழிப்பண்ணையை இரண்டு மணி நேரம் சுத்திப் பார்த்துவிட்டு, வான்கோழிப்பண்ணையான்னு கேட்டு நெருப்பை அள்ளிக் கொட்டாதீரும்வோய் என்று சொல்லிவிட்டு வந்தோம்.

Bowing Ostriche

சீ யூ பை பை

Share

மரத்தடியில் குளிர்கால இலக்கியப் போட்டி

மரத்தடிக் குழுமத்தின் வளர்ச்சி பிரமிக்கத்தக்கதாகவும் சரியான பாதையில் செல்வதாகவும் இருக்கின்றது. ஆக்கங்களைப் பகிர்ந்துகொண்டு, கருத்துகளையும் விமர்சனங்களையும் எந்தவித ஒளிவுமறைவில்லாமல் சொல்லி வந்த மிகச் சில குழுக்களில் மரத்தடியும் ஒன்று. அந்தக் குழுமம் அடுத்த தளத்தில் அடியெடுத்து வைத்திருப்பது வரவேற்கவேண்டிய, சந்தோஷப்படவேண்டிய விஷயம்.

விடலைப்பருவத்தில் கதை எழுத ஆசையிருந்தது என்றாலும் அனுபவமற்ற கதைகள் வெறும் விழலுக்கு இறைத்த நீராய் அமைந்துவிடுமென்ற எண்ணத்தால், சிலவற்றைக் கதைகள் என்கிற பெயரில் என் டைரியில் கிறுக்கி வைப்பதோடு நின்று போனது என் எழுத்தார்வம். அப்படிக் கிறுக்கிவைத்த ஒன்றிற்கு தினகரன் தீபாவளி மலர்-நெல்லைப்பதிப்பு முதல் பரிசு அளித்து என்னை உறையச்செய்தது. அதற்குப்பின் எழுத முனைந்த சிறுகதைகள் எல்லாமே வெறும் சம்பாஷனைகளின் தொகுப்பாய் அமைந்துபோக, கதையை எழுதுவதைக்காட்டிலும் என் முதல் தேவை நல்ல கதைகளைப் படிப்பது என்ற முடிவெடுத்தேன். அப்படியே தொடர்ந்த என் கதை படிக்குமார்வம் மெல்ல மெல்ல வளர்ந்து, தமிழ்ப்புத்தகம் படிக்காவிட்டால் பைத்தியம் பிடித்துவிடும் என்ற் முத்திய ஒரு நிலையில் துபாய் என்னை வரவேற்றுக்கொண்டது. அதன்பின் புத்தகங்கள் கைகளில் கிடைக்காததால் என்னார்வம் ஆனந்தவிகடன், துக்ளக், இந்தியாடுடே என்ற வாரப்பத்திரிகைகள் வாசிப்போடு நின்றுபோக, எனக்குள் நாவல்கள் படிப்பதன் மீதான ஏக்கம் அதிகரித்துக்கொண்டே வந்தது.

வந்தது ஒரு சுபநாள்.

மரத்தடிக்குழுமத்தில் இணைந்தேன். மஸ்கட்டிலிருந்து வந்திருந்த ஹரீஷ்குமார் சொன்னதன்பேரில் மரத்தடியில் இணைந்து வாசிப்பாளனானேன். இரண்டாம் நாளே எழுத்தாளனானேன்! மனதுள் குடியிருந்த காதல் என்னைக் காதல் கவிதைகளைத்தான் எழுதத் தூண்டியது. அதைத்தான் நானும் எழுதினேன். அதுமட்டுமல்லாமல் தமிழ் எழுத்துரு, முரசு பற்றிய முறையான பயிற்சியோ அறிவோ இல்லாததால் சிறிய கவிதைகள் எழுதுவது எளிதானதாக இருந்தது. இப்படி எழுத ஆரம்பித்த நான் மெல்ல சிறுகதைகளுக்குள் புகுந்தேன் அல்லது செலுத்தப்பட்டேன்.

அவ்வப்போது சேரியதாகவும் பெரும்பாலும் நகைச்சுவையாகவும் போய்கொண்டிருந்த குழு, ஒரு கட்டத்தில் தன் இருப்பை உணர்ந்து, வெற்றுக் கதையாடல்களைக் குறைத்துக்கொண்டு, கருத்துப்பரிமாற்றம், விமர்சனம் உள்ளிட்ட பல சேரிய செயல்களைத் தொடங்கியது. இதற்கு நட்புக்குழுக்களிலுள்ள வளர்ந்த எழுத்தாளர்கள் முதல் வளர்ந்துவரும் எழுத்தாளர்கள் சொல்லிய அறிவுரையும் முக்கியக்காரணம் என்பதை மறுப்பதற்கில்லை.

இப்படிப் போய்க்கொண்டிருக்கிற குழு இன்னொரு தளத்தில் அடியெடுத்து வைத்திருக்கிறது. குளிர்கால இலக்கியப் போட்டி. இந்த முயற்சிக்கான ஒட்டுமொத்த பாராட்டிற்கும் உரியவர் நண்பர் பி.கே.எஸ். சிவகுமார். அவருக்கு பாராட்டும் நன்றியும்.

இந்தப் போட்டி முயற்சி புதியதல்ல. ஏற்கனவே ராயர்காபிக்ளப் குழுமம் மாதமொரு சிறுகதைப் போட்டியை நடத்தியது. குழுமங்களில் சிறுகதைப்போட்டியை முதன்முதலில் நடத்தியது க்ளப்பாகத்தான் இருக்கவேண்டும் என நினைக்கிறேன். ஆனால் நேரமின்மை உள்ளிட்ட சில காரணங்களால் அதைத் தொடர்ந்து நடத்த முடியாமல் போனது சோகமான விஷயம். மரத்தடியில் போட்டியை ஏற்று நடத்தும் உபயதாரர்களும் மட்டுறுத்தனர்களும் இதைக் கவனத்தில் கொள்ளவேண்டும். அறிவுப்புடன் மேள தாளத்துடன் ஆரம்பிப்பது எளிதல்ல. சவால்களை எதிர்கொண்டு அதை வெற்றிகரமாக நிறைவேற்றவேண்டியதுதான் முக்கியம்.

குளிகாலப்போட்டி வெற்றிகரமாக நடக்க இறையருள் துணைசெய்யட்டும்.

மரத்தடி இணையக் குழுமம் நடத்தும் சிறுகதை, புதுக்கவிதைப் போட்டிகள்!

மரத்தடி இணைய இதழும் (http://www.maraththadi.com) மரத்தடி யாஹ¥ குழுமமும் வாழ்வின்\பாலும், வாழ்கின்ற சமூகத்தின் பாலும், விழுமியங்கள் சொல்கின்ற இலக்கியத்தின்பாலும் ஆர்வமும் நேசமும் மிக்க இன்றைய இளைஞர்களால் இளைஞர்களுக்காக நடத்தப்படுவன. மனிதர்களைப் பிளவுபடுத்தாமல் ஒன்றிணைக்கிற எந்த விடயத்தைக் குறித்தும் நாங்கள் அங்கு ஆரோக்கியமாகக் கருத்துப் பரிமாற்றம் செய்துவருகிறோம். எங்களிலே பல புதிய எழுத்தாளர்கள் உருவாகி வருகிறார்கள் என்பது மிகவும் மகிழ்ச்சிக்குரிய செய்தியாகும். ஓர் ஆரோக்கியமான இணையக் குடும்பமாக ஆனால் விதவிதமான வண்ணங்களைப் போன்ற எண்ணங்களுடன் நாங்கள் மரத்தடியில் வாழ்ந்து வருகிறோம். வளர்ந்து வரும் எழுத்தாளர்களையும், நல்ல எழுத்தின் மீது ஆர்வம் உள்ளவர்களையும் ஊக்குவிக்கும் பொருட்டு, மரத்தடியில் “குளிர்கால சிறுகதை, புதுக்கவிதைப் போட்டிகளை” அறிவித்திருக்கிறோம். முதல் பரிசு, இரண்டாம் பரிசு என்று தேர்ந்தெடுக்கப்படும் சிறுகதைக்கும், புதுக்கவிதைக்கும் தலா இரண்டு பரிசுகள் வழங்க இருக்கிறோம். முதல் பரிசாக இந்திய ரூபாய் 5000-ம், இரண்டாம் பரிசாக இந்திய ரூபாய் 2500-ம் வழங்க உள்ளோம். திண்ணை ஆசிரியர் குழுவின் மூத்த உறுப்பினர் திரு. கோபால் ராஜாராம் அவர்கள் பரிசுக்குரிய சிறுகதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து உதவுகிற நடுவராகவும், எழுத்தாளர் திருமதி. காஞ்சனா தாமோதரன் அவர்கள் பரிசுக்குரிய புதுக்கவிதைகளைத் தேர்ந்தெடுத்து உதவுகிற நடுவராகவும் இருந்து உதவ அன்புடன் இசைந்துள்ளார்கள். இலக்கியத்தின் மீது ஆர்வம் உடைய புதுமுக மற்றும் வளர்ந்து வரும் எழுத்தாளர்கள் இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டு சிறப்பிக்குமாறு அன்புடன் வேண்டுகிறோம். போட்டிக்கான விதிகளை மரத்தடி யாகூ குழுமச் செய்திகளில் காணலாம். உங்களுக்காக அவற்றை மீண்டும் கீழே தந்திருக்கிறோம்.

1. மரத்தடி யாகூ குழுமத்தில் இதுவரை உறுப்பினராக இல்லாதவர்களூம்கூட, போட்டியின் இறுதி நாளுக்குள் (பிப்ரவரி 15, 2004 EST) உறுப்பினராகிப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளலாம். மரத்தடி யாகூ குழுமத்தில் உறுப்பினராக உள்ளவர்களே போட்டியில் பங்கெடுத்துக் கொள்ள முடியும்.

2. பரிசுகள் காசோலைகளாக அனுப்பப்படும் என்பதால் போட்டியில் பங்கேற்பவர்கள் தங்களைக் குறித்த தனிப்பட்ட விவரங்களைத் தரத் தயாராக இருக்கவேண்டும். தனிப்பட்ட விவரங்களைப் பொதுவில் பகிர்ந்து கொள்ளத் தயக்கமென்றால் அவற்றை குழுமத்தின் மட்டுறுத்துனரிடமோ போட்டியின் ஒருங்கிணைப்பாளருடனோ பகிர்ந்து கொள்ளலாம்.

3. பிரபல பத்திரிகைகளுக்கு இணையான பரிசுகளை மரத்தடி வழங்குவதால், போட்டியில் வெல்கின்ற படைப்புகளை வேறெங்கும் அவற்றின் ஆசிரியர்கள் பின்னர் பிரசுரத்திற்கு அனுப்பக்கூடாது. போட்டியில் வெல்கின்ற படைப்புகள் மரத்தடி இணையதளத்தில் பிரசுரிக்கப்படும். பிற இடங்களில் பிரசுரிப்பது குறித்து மட்டுறுத்துனர் சந்திரமதி கந்தசாமி அனுமதி வழங்கவோ மறுக்கவோ செய்வார். போட்டிக்கு அனுப்பப்படும் எல்லாப் படைப்புகளைப் போட்டியின் முடிவுகள் தெரியும் வரையும் அவற்றின் ஆசிரியர்கள் வேறெங்கும் (இணையக் குழுக்கள், வலைப்பதிவுகளில் கூட) பிரசுரிக்க அனுப்பக்கூடாது.

4. பி.கே.சிவகுமார் இந்தப் போட்டியின் ஒருங்கிணைப்பாளராகச் செயல்படுவார். ஒருங்கிணைப்பாளரோ அவர் குடும்பத்தினரோ இந்தப் போட்டியில் பங்கேற்க இயலாது.

5. மரத்தடி குழுமத்தின் மட்டுறுத்துனர்கள் இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொள்ளலாம்.

6. போட்டியில் பங்குபெறும் படைப்புகளை “மரத்தடி குளிர்கால சிறுகதைப் போட்டி – கதையின் தலைப்பு”, “மரத்தடி குளிர்கால புதுக்கவிதைப் போட்டி – புதுக்கவிதையின் தலைப்பு (தலைப்பு இருக்குமானால்) என்கிற “Subject” உடன் மரத்தடி குழுமத்தில் பொதுவில் மடலிடுங்கள்.

7. போட்டியில் பங்குபெறும் படைப்புகள் போட்டிக்காகவென்றே எழுதப்பட்டிருக்க வேண்டும்; அதாவது, வேறெங்கும் (இணையக்குழுக்கள், வலைப்பதிவுகளில் கூட) முன்னமே பிரசுரமாகியிருக்கக் கூடாது.

8. போட்டியில் பங்குபெறும் படைப்புகள் ஆசிரியரின் சொந்தக் கற்பனையாக இருக்கவேண்டும்.

9. போட்டி விதிகளைக் குறித்து ஒருங்கிணைப்பாளரின் கருத்தும், பரிசுக்குரியனவற்றைக் குறித்து நடுவரின் கருத்துமே முடிவானது; உறுதியானது. போட்டிக்கு உதவலாம் என்கிற எண்ணத்துடனும், முரண்களையும் சர்ச்சைகளையும் களையும் விதத்துடனும், இந்தப் போட்டியின் விதிகளை மாற்றவோ, தளர்த்தவோ, கூட்டவோ ஒருங்கிணைப்பாளருக்கு உரிமை உண்டு.

10. போட்டிக்கான படைப்பு என்று தெளிவாகக் குறிப்பிடப்படாத படைப்புகள் பரிசீலனைக்கு எடுத்துக் கொள்ளப்பட மாட்டா.

11. போட்டிக்கான படைப்புகள் வந்து சேர வேண்டிய கடைசி தேதி: பிப்ரவரி 15, 2004 11:59 PM EST.

12. போட்டியின் முடிவுகள் பிப்ரவரி 29, 2004 அல்லது அதற்கு முன் அறிவிக்கப்படும்.

13. ஒருவர் அதிகப்பட்சமாய் ஒரு சிறுகதையும், ஒரு புதுக்கவிதையும் மட்டுமே போட்டிக்கு அனுப்ப இயலும்.

14. மேலும் விவரங்களுக்கு mathygrps@yahoo.com அல்லது pksivakumar@att.net ஆகிய மின்னஞ்சல்களுக்கு மடலிடுங்கள்.

வளர்ந்து வருகிற, புதுமுக எழுத்தாளர்கள் அனைவரும் இந்தப் போட்டியில் பங்குபெற்றுச் சிறப்பிக்குமாறு அன்புடன் வேண்டுகிறோம்.

….வேண்டுகிறேன்.

Share

அனைவருக்கும் இனிய பொங்கல் நல்வாழ்த்துகள்

Share

Asif and Anandraghav



10.01.2004 அன்று துபாய் 657 ஏ. எம். இல் ஒலிபரப்பான ஆனந்த்ராகவ் உடனான பேட்டியின் போது ஆசிஃபும் ஆனந்த்ராகவும்.

Share

2003 Films

2003 முடிந்து 2004 பிறந்துவிட்டது.

இனிய புதுவருட வாழ்த்துகள்.

தமிழ்த்திரையுலகம் 2002 போல அல்லாமல் கொஞ்சம் நிம்மதிப்பெருமூச்சு விட்டிருக்கிறது. கடந்த ஆண்டை விட இந்த ஆண்டு மசாலா படங்கள் அதிக அளவில் (பெரிய வெற்றி முதல் நஷ்டமில்லை என்பது வரை) வென்றிருக்கின்றன. மசாலா படங்களிலிருந்து கொஞ்சம் விலகிச் செல்லும் பிதாமகன் மாதிரியான படமும் வென்றிருப்பது பாலா, சேரன் மாதிரியான நெறியாளர்களுக்குச் சந்தோஷத்தைச் சந்திருக்கிறது. இதேமாதிரி சில வரவேற்கத்தக்க முயற்சிகளை அவர்கள் மேலும் எடுக்கக்கூடும்.

காதல்கொண்டேன் படத்தில் பணிபுரிந்தவர்களில் வயது முதிர்ந்தவரின் வயது 31. இந்தச் செய்தியைப் படித்தபோது எனக்குள் எழுத்த ஆச்சரியமும் சந்தோஷமும் அளவிடமுடியாதது. இளைஞர்களின் பெரிய வெற்றி காதல்கொண்டேன்.

கன்னட நாவலை ஜமீலாவாக எடுத்தார் பொன்வண்ணன். நதிக்கரையினிலே என்று பெயர்மாறித் திரைக்கு வந்தது. தலாக்கில் உள்ள சிக்கல்களை மையமாக வைத்து எடுக்கப்பட்டத் திரைப்படம். கதை மட்டுமே படத்தின் பலம். நடிகர்கள் தேர்வு, திரைக்கதை, இசை, ஒளிப்பதிவு என எதுவுமே ஒரு கலைப்படத்திற்கான நேர்த்தியுடனும் தரத்துடனும் இல்லாதது மிகப்பெரிய பலவீனம். ஆனாலும் பொன்வண்ணன் பாராட்டப்பவேண்டியவர்தாம்.

ஊருக்கு நூறு பேர், ஒருத்தி போன்ற படங்கள் இங்கே காணக்கிடைக்கவில்லை. இவையும் நாவல்களிலிருந்து திரைக்கு வந்தவை.

2003ல் வெளியான படங்களில் என் இரசனைத் தேர்வுப்பட்டியல்

5. பார்த்திபன் கனவு

4. காதல் கொண்டேன்

3. பாறை

2. அன்பே சிவம்

1. பிதாமகன்

பாடல்கள்

18. தீராதது காதல் தீராதது (சேனா)

17. தவமின்றி கிடைத்த வரமே (அன்பு)

16. அவள் யாரவள் அழகானவள் (அன்பு)

15. இதுதானா (சாமி)

14. வயசுக்காரா வயசுக்காரா (புதிய கீதை)

13. ஒன்றா ரெண்டா ஆசைகள் (காக்க காக்க)

12. நீயா பேசியது என் அன்பே நீயா பேசியது (திருமலை)

11. ஆலங்குயில் (பார்த்திபன் கனவு)

10. மினிமினிப்பார்வைகள் (ஜூலி கணபதி)

09. இனிய நதி இளைய நதி (மனசெல்லாம்)

08. அலெ அலெ (பாய்ஸ்)

07. என்னைக் கொஞ்சம் மாற்றி (காக்க காக்க)

06.கனா கண்டேனடி (பார்த்திபன் கனவு)

05. பிறையே பிறையே (பிதாமகன்)

04. எனக்குப் பிடித்த பாடல் (ஜூலி கணபதி)

03. உதயா உதயா உளறுகிறேன் (உதயா)

02.பூவாசம் புறப்படும் (அன்பே சிவம்)

01. இளங்காத்து வீசுதே (பிதாமகன்)

நடிகர்கள்:

5. விஜய்

4. விக்ரம்

3. கமல்

2. சூர்யா

1. மாதவன்

நான் பார்த்ததில் “ஏண்டா பார்த்தோம்” என்று வயிற்றெரிச்சலைக் கொட்டிக்கொண்ட படங்கள்

08. புதிய கீதை

07. சேனா

06. விசில்

05. அலை

04. ஈர நிலம்

03. அலாவுதீன்

02. ஆஞ்சநேயா

01. பாப்கார்ன்

பிடித்த பாடலாசிரியர்: வைரமுத்து (அன்பேசிவம்)

நடிகைகள்

02. சரிதா (ஜூலி கணபதி)

01. ரம்யாகிருஷ்ணன் (பாறை)

(என் புருசன் எதிர்வீட்டுப்பொண்ணு என்று ஒரு படம் வெளியாகியிருக்கிறது. அதைப் பார்க்காத்தால் அதைப் பற்றிக் கருத்துச் சொல்ல முடியவில்லை!)

***

Share

ஒன்று நீங்கலாக… – கவிதை

என்றோ தூக்கியெறிந்த

வேண்டாத பப்பாளி விதைகள்

மரங்களாக நிற்குமழகைக்

காணும்போதெல்லாம்

மண் பெருமை உணர்ந்தாலும்

வீட்டுக்குள் ஒருபிடி மண்ணில்லை

என்பதுவும்-

ஒரு காலத்தில்

நெல்லிக்கொம்பு மிதந்த கிணறு

தூர்வாரச்சொல்லி

பழம்பெருமையோடு மட்டும்

காத்திருத்தல்

காணும்போதும்-

இடதும் வலதுமாய்

தலையைத் திருப்பி

சொறிதலைக்

கடித்துச் சுகம் காணக் கடினப்படும்

வீட்டு நாயின்

தினக்குளியலும்-

பத்தாவது பக்கத்தில் பிரிந்து

காற்றில் பக்கங்கள் சடசடக்க

குப்புறக் கிடக்கும் புத்தக

நினைவும்-

செதுக்கிவைத்த தோல்வியெனினும்

தொடர்ந்துகொண்டே இருக்கின்றன

சில எத்தனங்கள், கூடவே

விதிவிலக்காய் இருந்து

குமைக்கின்றன

எல்லா இரவுகளும்

Share

உங்கள் பார்வையும் என் பதிலும் – கவிதை

சிரிக்கும் ஓநாய்

பச்சப்புள்ள

தந்திரக்கார நரி

விஷமுள்ள பாம்பு

வெள்ளந்தி

கடுவன் பூனை என

என் நிலை மாறிக்கொண்டே

இருப்பதான உங்கள் குற்றச்சாட்டுக்கு

என் பதில் என்னவாய் இருக்கமுடியும்

என் நிலைக்கண்ணாடி

எப்போதும்

என்னை எனக்கு

வெள்ளையாகத்தான் காட்டுகிறது

என்பதைத் தவிர?

Share

மீண்டும் ஒரு மாலைப் பொழுது – சிறுகதை


சீரான இடைவெளியில் கைதட்டிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். யார் யாரோ கேள்வி கேட்டிக்கொண்டிருக்க யாரோ ஒருவர் பதில் சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறார். எந்தப் பதில் சொன்னாலும் கைதட்டச் சொல்லி பயிற்றுவிக்கப்பட்டிருக்கப்பட்டிருப்பது தெரிகிறது. டாக்டர் வேதசகாயம் இதையெல்லாம் காதில் வாங்கிக்கொண்டது மாதிரியே இல்லை. போர்னோ படங்கள் நிறைந்த புத்தகத்தைக் கையில் வைத்து ஒவ்வொரு கோணமாக திருப்பத் திருப்பிப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். (“கொன்னுட்டான் போ”) திடீரெனச் சிரித்துக்கொண்டார்.

“இந்தப் புத்தகத்தையே எத்தனைத் தடவை பார்ப்பீங்க?”

“நீ வேணும்னா புதுசா ஒன்னு வாங்கிக்கொடு. வேண்டாம்னா சொல்றேன்?” முகத்தைக்கூடப் பார்க்காமல் பதில் சொல்லிவிட்டு அடுத்த பக்கத்தைத் திருப்பினார். நான் அந்த அறையைவிட்டு வெளியில் வந்தேன்.

“என்ன இன்னும் டாக்டர் அதே புத்தகத்தைப் பார்த்துக்கிட்டு இருக்கிறாரா?” என்று கேட்டுவிட்டு பதிலுக்குக் காத்திராமல் பெண்கள் உடைமாற்றும் அறைக்குள் புகுந்துகொண்டாள் செல்வி. அங்கிருந்தபடியே கத்தினாள்.

“ஊர்லேர்ந்து அம்மா ஊறுகாய் அனுப்பியிருக்காங்க. ரிஷப்ஷன்ஸ்ல ஷெல்·ப்ல இருக்குது. எடுத்துக்கோங்க.”

“சரி”

“ஸ்டோர்ல வெயிட் பண்றீங்களா? இன்னும் அஞ்சு நிமிசத்துல வந்துருவேன்”

வாட்ச்மேன் நமட்டுச் சிரிப்பு சிரித்த மாதிரி இருந்தது.

“எனக்கு வேலை இருக்கு. நான் போறேன்”.

தலையை மட்டும் வெளியே நீட்டி தாழ்ந்த குரலில் “எத்தனை நாள் தப்பிக்கிறீங்கன்னு பார்க்கிறேன்” என்றாள்.

பார்க்கலாம் எனச் சொல்லிவிட்டு ரிசப்ஷனை விட்டு வெளியில் வந்தேன். பெரிய கேட் பூட்டியிருந்தது. லேசாக இருட்ட ஆரம்பித்திருந்தது. கேட்டுக்கு வெளியே ரோடு போடுவதற்காக கல்லையும் மண்ணையும் குவித்துவைத்திருந்தார்கள். மிதமான காற்றில் மரங்கள் ஆடுவதைப் பார்க்கவே இரம்மியமாக இருந்தது. தூரத்தில் மசூதியிலிருந்து அல்லாஹ¤அக்பர்அல்லா என ஒலித்தது. ஆஸ்பத்திரியின் வலது புறத்திலிருந்து மிக லேசான கைத்தட்டல் சத்தமும் கேட்டது. கிட்டத்தட்ட அரைமணிநேரமாய் சரியான இடைவெளியில் கைதட்டிக்கொண்டே இருக்கிறார்கள். அவன் தான் பேசிக்கொண்டிருக்கவேண்டும். இது முதல் முறை அல்ல. அவன் அவனை இலக்கியவாதி என்பான். ஏற்பார்கள். மற்ற எல்லார் கேள்விக்கும் ஒரு கருத்தை முன் வைப்பான். ஏற்பார்கள். அவன் சொல்லும்போது கூடுவார்கள். அவன் சொல்லும்போது கலைவார்கள். அந்தக்கூட்டத்தில் அவனுக்கு மிகப்பெரிய ஆளுமை உண்டு.. அதனால் ஏற்பட்ட கர்வம் அவன் முகத்தில் தெரியும்.

கூட்டம் நடக்கும் இடம் தேடி, கைதட்டல் ஓசையைப் பின்பற்றி நடந்தேன்.

ஆஸ்பத்திரியின் வளாகம் பெரிய மதில்சுவரால் சூழப்பட்டிருந்தது. மதிற்சுவரின் மேலே சிறிய சிறிய உடைந்த கண்ணாடித் துண்டுகள் பதிக்கப்பட்டிருந்தன. உள்ளே மதிற்சுவருக்கு இணையாக, வரிசையாய் மரங்கள். சின்னச் சின்ன தொட்டிகளில் குரோட்டன்ஸ் செடிகள். அதைத்தொடர்ந்து ஒரு மரத்தின் கீழ் குவிக்கப்பட்ட மணல். அங்குதான் கூட்டம் கூடியிருக்கிறது. பதினைந்து இருபது பேர் உட்கார்ந்திருக்க ஒருவன் மட்டும் நின்றிருக்கிறான். கையைக் கட்டிக்கொண்டு முகத்தில் மெல்லிய புன்னகையைத் தவழவிட்டுக்கொண்டு அடுத்த கேள்விக்குத் தயாராய் இருக்கிறான். காதில் வெள்ளை முடிகள் வளர்ந்திருந்தன.

ஒரு காலை தரையில் ஊன்று, இன்னொரு காலை மடக்கி, பாதத்தால் மதில் சுவரை மிதித்துக்கொண்டு யாரும் என்னைக் கவனிக்காதவாறு காம்பவுண்ட் சுவரின் மீது சாய்ந்து நின்றுகொண்டேன். எனக்கு இப்படி நிற்பதுதான் பிடிக்கும்.

“புரட்சி. பெரும் புரட்சி. யுகப்புரட்சி. வரும். வந்தே தீரும். அதற்கான அறிகுறிகள் தெரிகின்றன.”

வானத்தை நோக்கிக் கைகாட்டினான். எல்லாரும் மேலே பார்த்தார்கள்.

“அங்கிருந்து அனுப்பிவைக்கப்பட்டிருக்கிறான். இங்கே இருக்கிறான் அவன்”

பூமியை நோக்கிக் கைகாட்டினான். எல்லாரும் பூமியைப் பார்த்தார்கள்.

“உங்கள் முன்னே இருக்கிறான்”

தன்னைச் சுட்டிக்கொண்டான். எல்லோரும் கைதட்டினார்கள்.

அங்கிருந்து பார்க்கும்போது டாக்டரின் அறை தெரிந்தது. மூன்று நாள்களுக்கு முன்னதாக இராபர்ட் அந்த அறையின் வழியாகத்தான் பார்த்திருக்கவேண்டும். இப்போது கூட்டம் நடந்து கொண்டிருக்கும் மணலில்தான் நடந்தததாம். இராபர்ட் சொல்லும்போது அவன் குரலில் இருந்த சந்தோஷம் பொறாமையைக் தந்தது.

“நைட் ட்யூட்டியா.. தூக்கமா வந்துச்சு. டாக்டர் அவர் ஷெல்·ப்ல எதாவது பலான புத்தகம் வெச்சிருப்பார்னு எடுக்க வந்தேன். ஜன்னல் வழியா பார்த்தா.. வேப்ப மரம் இருக்குதுல்ல.. அதுக்குப் பக்கத்துல மணல் குவிச்சு வெச்சிருக்காங்கல்ல.. அங்கதான். கவிதாவும் சிவாவும். சிவா ரொம்ப பயந்த மாதிரிதான் இருந்தது. கவிதா அவனை விடவே இல்லை”

கண்கள் அகல விரித்து, அவன் சொன்ன வேகத்தில் ஒன்றிரண்டு எச்சில் துளிகள் என் மீது தெறித்தன. அதைப் பொருட்படுத்தாமல், “முழுக்கப் பாத்தியா?” என்றேன்.

“வேற வேலை? செம ஷோடா.. கொஞ்சம் லைட்டிங் மட்டும் ப்ராப்பரா இருந்ததுன்னு வெச்சிக்கோயேன்.. ரொம்ப சூப்பரா இருந்திருக்கும்.”

“அவங்க உன்னைப் பார்க்கலையா?”

“அவங்க என்னைப் பார்க்கிற மூட்லயா இருந்தாங்க.. சிவா இன்ஜெக்ஷன் போட்டுக்கிட்டு இருந்திருப்பான்னு நினைக்கிறேன்..”

“சே சே.. இப்பல்லாம் போடுறது இல்லை. முன்னாடி ஏதோ ஒரு ஜாலிக்காகப் போட்டுக்கிட்டு இருந்தான். அவனுக்கே பயம் வந்திருச்சு. எங்க அடிமை ஆயிட்டோமோன்னு.. ஒருநா சொல்லிச் சொல்லி அழுதான்.. அப்புறம் விட்டுட்டான்னு தோணுது”

“என்னமோ எனக்குத் தோணுச்சுப்பா.. அரைமணி நேரம் கழிச்சு ஒன்னுமே நடக்காத மாதிரி கவிதா ரிஷப்ஷன்ல புத்தகம் படிச்சுக்கிட்டு இருந்தா.. என்ன ஒரு மாதிரி இருக்கன்னு கேட்டேன்.. ஒன்னுமில்லை; டயர்டா இருக்குதுன்னு சொன்னா.. மனசுக்குள்ள சிரிச்சுக்கிட்டேன். செம கட்டைடா.. ஒருநாள் நானும் டயர்டாக்கணும்”

ராபர்ட்டை நம்ப முடியாது. எதையாவது அளந்து வைப்பான். அவன் கேரக்டர் அப்படி.

கூட்டம் அடுத்த பதிலுக்குத் தயாரானது.

“பறவை என்கிறார்கள். பறப்பது பறவை. ஒரு பறவையைப் பிடித்து அதன் இறக்கைகளை வெட்டி அடைத்து வைத்துவிட்டால் அது பறவை இல்லையென்று ஆகிவிடுமா? பறக்காமல் இருக்கும்போது கூட அது பறவைதான். நானும் அப்படிப்பட்ட ஒரு சிறைவாழ்க்கையில் இருக்கிறேன். எழுதாமால் இருந்தாலும் நான் இலக்கியப் பிதாமகன் தான். எனக்குள் இன்னும் அலைமோதும் பல எண்ணங்கள் இருந்துகொண்டேதான் இருக்கின்றன. அவையெல்லாம் அச்சாகும்போது என் மேன்மை இன்னும் உயரும். அன்று இலக்கிய உலகம் ஒரு தளத்திலிருந்து மற்றொரு தளத்திற்குப் பெயரும். அதன் காரணகர்த்தா நானாக இருப்பேன். இதில் சிறிதளவும் சந்தேகமில்லை எனக்கு. ”

வானத்தை நோக்கி இரண்டு கைகளைத் தூக்கிக் கர்ஜித்தான். அவன் வெட வெட உடம்புக்கும், தொள தொள அழுக்கு வெள்ளைச் சட்டைக்கும், கைலிக்கும், அந்தக் கர்ஜித்தலுக்கும் சம்பந்தமே இல்லாத மாதிரி இருந்தது. இன்னொருவன் அடுத்த கேள்வியைக் கேட்டு வைத்தான். என்ன கேட்டான் என்றே புரிய இல்லை. அவனுக்கும் புரிந்திருக்காது. புரிந்திருக்கவேண்டிய தேவையும் இல்லை. அவனுக்கு அவனுடைய பதில்தான் முக்கியம்.

நான் டாக்டர் அறையை நோக்கினேன். அவன் பேசுவதைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தவர் என்னைப் பார்த்துச் சைகை காட்டி, தானும் இங்கே வருவதாகச் சொன்னார். சரி என்றேன்.

டாக்டர் வருவதற்குள் அவன் அடுத்தவன் கேள்விக்கு விடை சொல்லத் தயாரானான்.

தொப்பையைத் தூக்கிக்கொண்டு நடந்து வந்ததில் டாக்டருக்கு லேசாக மூச்சு வாங்கியது.

“டாக்டர்.. இவரை ஏன் இன்னும் இங்க வெச்சிருக்கீங்க?”

அடிக்குரலில் பேசிக்கொண்டோம்.

“அன்னைக்குப் பார்த்தேல்ல.. கடைசியில என்ன பண்ணான்னு.. பேசிக்கிட்டு இருக்கும்போதே வயலண்ட் ஆயிடுவாங்க. எப்பன்னு சொல்ல முடியாது. அதுக்காகத்தான்.”

“அவனைப் பாதி நோயாளியா ஆக்கினதே நீங்கதான்..”

டாக்டர் சிரித்தார்.

“கற்பனையையெல்லாம் கதையோட நிறுத்திக்கக்கூடாதா?”

“நீங்க நார்மல்னு நினைக்கிறீங்களா? ஒரே புத்தகத்தை மாறி மாறிப் பார்க்கலை? கவிதாவோட ப்ராவை திருட்டுத்தனமா வாசனை பிடிக்கலை? கேவலம் வேலைக்காரி.. அவளோட ஸ்லெப்ட் வெல் பண்ணலை?”

ஸ்லெப்ட் வெல் இராபர்ட் சொல்லித்தந்தது. திடீரென ஒரு நாள் மஞ்சு நர்ஸ¤ம் வாட்ச்மேனும் ஸ்லெப்ட் வெல் என்றான். நான் பரிதாபமாக முழித்தேன். ஸ்லெப்ட் வெல் தெரியாதா என்று கேலி செய்து துணைக்குச் சிவாவையும் அழைத்தான். இருவரும் சேர்ந்து ஸ்லெப்ட் வெல்லை விளக்கினார்கள். பின் எப்போது பார்த்தாலும் மறக்காமல் “நேத்து டாக்டரும் அந்த நர்ஸ¤ம் ஸ்லெப்ட்வெல், மூனு நாளைக்கு முன்னாடி யாரும் யாரும் ஸ்லெப்ட் வெல்” எனச் சொல்லாமல் விடமாட்டான்.

“பரவாயில்லை. கோட் வோர்ட்லாம் தெரிஞ்சு வெச்சுருக்க.. பை தி பை, கேவலம் வேலைக்காரின்னா.. நர்ஸ் பரவாயில்லைங்கிறியா?” சிரித்தார் டாக்டர்.

“உங்க புல்ஷிட் ஹாஸ்யத்தை நிறுத்திட்டு, பதில் சொல்லுங்க மொதல்ல..” உஷ்ணமானேன்.

“ஆரம்பிச்சிட்டான்யா அலம்பல.. இப்ப என்ன பண்ணனும்ங்கிற?”

“காசுக்காகத்தானே இதெல்லாம்..”

“காசுக்காகன்னு பார்த்தா காசுக்காகத்தான் எல்லாம்.. நீ எழுதி என்ன சாதிக்கப்போற? உலகத்தைத் திருத்தப்போறியா? இல்லை சோ கால்ட் (so called) இலக்கியவாதியாகப் போறியா? எழுதிக்கிட்டே இருக்கேல்ல.. காசுக்காகத்தான? அது மாதிரிதான்.. வீட்டுல வெச்சுக்க முடியாம கொண்டு தள்ளிட்டுப் போறான். நாங்க பார்த்துக்கறோம். காசு வாங்கறோம். சரி.. காசு வாங்கிட்டா யாரு வேணா பார்த்துக்கலாம்னு நினைக்கிறியா? ஒரு பத்து நாள் இங்க இருந்து பாரேன்.. கொண்டு வந்து விட்டுட்டுப் போயாச்சுன்னா அவ்வளவுதான். எத்தனை பேர் ரெகுலரா வந்து பார்த்துட்டுப் போறான்ற? வாய் ஓயாம கதை, இலக்கியம்னு பேசிக்கிட்டு இருக்கானே.. அவன் பொண்டாட்டி அவனை வந்து பார்த்து அஞ்சு வருஷம் ஆகப்போகுது.. ஆனா மாசா மாசம் டாண்ணு காசு வந்துரும். ஏன் எதுக்குன்னு கேக்காம பில் செட்டில் பண்ணிடுவாங்க.”

கேட்டுக் கேட்டுப் புளித்துப் போன பதில். இன்னும் கேட்டால் அவன் ஒரு இராத்திரியில் செய்த லீலைகளை எல்லாம் சொல்வார். இராபர்ட் மிரண்டு போனதை விவரிப்பார். பக்கத்து பெட் ஆசாமி மறுநாள் முழுதும் வலிக்குது வலிக்குதுன்னு புலம்பிக்கொண்டிருந்ததைச் சொல்லிக் காட்டிச் சிரிப்பார். அவன் நார்மல் இல்லை என்பார். (“பைத்தியங்களுக்கே கண்ட்ரோல் பண்ண முடியலையே.. நாமெல்லாம் எந்த மூலைக்கு” என்று அன்று முழுவதும் இராபர்ட் மப்பில் புலமபிக்கொண்டிருந்தான்.) இராபர்ட்டைக் கருத்து கேட்பார்.

இன்னும் ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடத்தில் கவிதா ஒரு ஊசியோடு வருவாள். அவளைப் பார்த்ததும் இலக்கியவாதி முதலில் ஓடுவான். ஒட்டு மொத்தக் கூட்டமும் ஓடும். கவிதா அசரவே மாட்டாள். பின்னாடியே ஓடிப் போய், கையைப் பிடித்து முறுக்கி (“ஓடப்பாக்கிறியா.. மூதி..” ) ஊசி போடுவாள். அடுத்த ஐந்து அல்லது பத்து நிமிடத்தில் அவன் அடங்கிவிடுவான். கவிதாவின் நைட் ஷி·ப்ட் அதோடு முடிந்த மாதிரிதான். அதற்குப்பின் சிவாவும் மணல்மேடும்தான்.

“அப்ப அவன் ஆயுசு முழுக்க இங்க கெடக்க வேண்டியதுதான்றீங்களா?”

“கம் ஆன் யா.. என்ன ஆச்சு உனக்கு? ரொம்ப டிஸ்டர்ப்டா இருந்தா நைட் என் ரூம்ல இரு. அங்கே இருந்து பார்த்தா மணல்மேட்டுல நடக்குற ஷோ கிளீனா தெரியும். ஒருநாள் நானே ஸ்டே செய்யணும்னு இருக்கேன்..” கண்ணடித்தார்.

பேசிக்கொண்டே நடக்க ஆரம்பித்தோம். அவன் குரல் இன்னும் ஓங்கி ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.

“அவன் தன்னை இலக்கியவாதின்னு நினைச்சுக்கிறான். இத்தனைக்கும் அவன் நார்மலா இருந்தப்ப ஒரு புத்தகம் கூட எழுதினதில்லை. நிறைய படிச்சிருப்பான் போல.. பெரும்பாலான நேரத்துல அவன் நார்மல்தான். சில நேரங்கள்ல அப்நார்மல். அன்னைக்கு இராத்திரி நடந்துக்கிட்ட மாதிரி. அப்நார்மாலிட்டி இருக்கிற வரைக்கும் அவனை அனுப்ப முடியாது. அதுதான் விஷயம்”

“எனக்கு இந்தக் கதையெல்லாம் வேண்டாம். அவனுக்குச் சரியாகுமா ஆகாதா? அவனை வெளியில் அனுப்புவீங்களா இல்லை இங்கயே வெச்சு மாசா மாசம் பணம் பார்ப்பீங்களா?”

டாக்டர் வேதசகாயம் எனப்படுகிற அந்த நபர் கண்ணாடியைப் போட்டுக்கொண்டு ஒரு பெருமூச்சோடு என்னைப் பார்த்துச் சொன்னார்.

“நீ இன்னைக்கு அப்நார்மலா இருக்க. உனக்கு இப்பச் சொன்னா எதுவும் புரியாது. நீ நார்மலாகும்போது உனக்கே புரியும்” சொல்லிவிட்டு யோசனையில் ஆழ்ந்தார்.

இருட்டத் தொடங்கியிருந்தது.

இராபர்ட் இரவில் ஜன்னல் வழியே பார்ப்பான்.

கவிதா நிலவொளியில் மணல்மேட்டில் வெறியுடன் சிவா ஆளுவாள்.

டாக்டர் ஆயிரத்து எட்டாவது தடவையாகப் புத்தகத்தைக் கையில் எடுப்பார்.

வேலைக்காரி ஒரு அழைப்புக்காகக் காத்துக்கொண்டிருப்பாள்.

செல்வி ஸ்டோர் ரூமையே ஏக்கத்தோடுப் பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள்.

அவன் தினம் தினம் பேசிவிட்டு, ஊசி மயக்கத்தில் தூங்கிக்கொண்டிருப்பான்.

வாட்ச்மேன் கேட்டைப் பூட்டிச் சாவியைப் பையில் வைத்துக்கொண்டு, பூட்டை இழுத்துப் பார்த்துக்கொண்டார்.

யோசனைக்குப் பின் டாக்டர், ” இப்படி இருப்பது ஒரு வகையில கொடுப்பினை” என்றார்.

நான் டாக்டரிடம் “கேட்டே வேண்டாம்” என்றேன்.

***
Share