Archive for கவிதை

மோகனரங்கன் கவிதைகள் குறித்து பெருமாள் முருகன் – ஆத்மாநாம் விருது

மோகன ரங்கனின் கவிதையை ஒட்டி பெருமாள் முருகன் ஆற்றிய உரையைக் கேட்டேன். (https://www.youtube.com/watch?v=UwkLYoE1P3U) மிக தட்டையான எவ்வித ஆழமும் அற்ற ஓர் உரை. பழங்காலக் கவிதைகளுக்குப் பொருள் சொல்லுவதோடு அதன் அழகு முடிந்துவிடுகிறது என்ற சொன்ன பெருமாள் முருகன், நவீன கவிதைகளுக்கு இப்பொருள்கூறல் முறை தேவை என்கிறார். சொல்லிவிட்டு, இப்படிப் பொருள் சொல்லுவதால் அக்கவிதை சீரழிகிறது என்பதைத் தான் ஏற்கவில்லை என்கிறார். ஆனால் உண்மையில் இவர் பொருள் சொல்லி மோகன ரங்கனின் மூன்று கவிதைகள் சீரழிக்கப்பட்டன. மிக எளிதான கவிதைகள், படித்தவுடன் நம் மனத்தில் விரியவேண்டிய காட்சிகளை, அக மனக் கேள்விகளை ஒருவர் ரசிப்பதற்காக எழுதப்படும் கவிதைகளை வார்த்தைகளைக் கொண்டு, சங்க காலக் கவிதைகளை விளக்குவது போல விளக்கினால் என்ன ஆகும் என்பதற்கு பெருமாள் முருகனின் பேச்சு ஓர் உதாரணம்.
 
எந்த ஒரு மேலதிக விவரத்தையோ விளக்கத்தையோ அகமனம் செல்லக்கூடிய புதிய வழிகளையோ மனம் யோசிக்காத தர்க்கங்களையோ இவர் பேச்சு உருவாக்கவே இல்லை. நமக்கு என்ன புரிந்ததோ அதையே இவரும் சொல்கிறார். நமக்கு என்ன புரியவில்லையோ அதை ‘இதைப் பற்றி யோசிக்கவேண்டும்’ என்ற ரீதியில் சொல்லிவிடுகிறார். இவரால் கவிதைகளில் எந்த ஒரு பாய்ச்சலையும் நிகழ்த்தமுடியவில்லை. சங்ககாலக் கவிதைகள் குறித்து பெருமாள் முருகனுக்கு இருக்கும் அறிவு ஒரு பலம் என்றால் இன்னொரு வகையில் பெரிய தடை. அந்தத் தடையை அவரால் தாண்டவே முடியாது.
 
முதல் கவிதைக்குப் பத்து நிமிடம் பேசிவிட்டு, அது எழுத்துப் பிழை என்று முடித்தது ஒரு கொடுமை. இதைச் சொல்லவா இந்த மேடை? அதையும் இத்தனை விளக்கிச் சொல்லி அந்தப் பிழையைச் சொல்ல அவசியம் என்ன? அதில், பிரம்மராஜனும் முன்னுரையில் இதே கவிதையைக் குறிப்பிட்டுள்ளார் என்றும் சொல்கிறார். இதில் ஒரு சந்தோஷ போல! மீண்டும் இதே கவிதையை வார்த்தை வார்த்தையாகப் பீராய்கிறார். இத்தனைக்கும் படித்தவுடன் சட்டென விளங்கும் எளிய கவிதை அது. மயிலே உன் அழகை உனக்கு விவரிக்கிறேன் என்று சொல்லி ஒவ்வொரு இறகாகப் பிய்த்து மயிலிடமே காண்பிப்பது எத்தனை கொடூரம்! அதிலும் பெயரழிந்த என்ற வார்த்தைக்கு இவர் சொன்ன விளக்கத்தைக் கேட்டபோது, பத்தாம் வகுப்பு பள்ளி பென்ச்சில் உறக்க உச்சத்தில் தமிழாசிரியரைக் கொடூரமாகப் பார்த்துக்கொண்டிருந்த நினைவு வந்தது. தமிழ்க் கவிதைகளைக் கொன்றொழிக்க தமிழாசிரியர்களும் தமிழ்ப் பேராசிரியர்களுமே போதும்.
 
பெய்தோய்ந்த என்ற வார்த்தையைப் பிடித்துக்கொண்டு என்னவெல்லாமோ சொல்லி இதைப் பற்றி இன்னும் யோசிக்கலாம் என்கிறார். ஒட்டுமொத்த எல்லாக் கவிதைகளையுமே இன்னும் யோசிக்கலாம் என்பதுதான் உண்மையான திறனாய்வு. பெருமாள் முருகன் நாவல் கூட எழுதிக்கொள்ளட்டும், நவீன கவிதைகளை வார்த்தைகளாகப் பிரித்துப் பொருள் சொல்லும் கொடுமை மட்டும் வேண்டாம்.
 
கவிஞன் ஒவ்வொரு வார்த்தையை ஓர் அடியில் நிறுத்துவதும் அடுத்த அடியில் தொடங்குவதும் ஒரு அவசியம் கருதியே என்கிறார். இது என்ன புதிய விஷயமா? உண்மையில் எல்லா சமயங்களிலும் இது உண்மை அல்ல! அதே சமயம் இது யாருக்கும் தெரியாததும் அல்ல.
 
சங்க காலக் கவிதைகளைப் பற்றிக் கடைசி சில நிமிடங்களில் பெருமாள் முருகன் பேசுவதுதான் நன்றாக இருந்தது. அவர் அதைப் பற்றி ‘பேச ஒன்றும் இல்லை, காரணம், புரியாத வார்த்தைகள் புரிந்தால் போதும், நேரடியானவை’ என்கிறார். ஆனால் அதுதான் உண்மையில் இவருக்கு நன்றாக வருகிறது. அதையே இவர் தொடர்ந்து செய்யலாம்.
 
பெருமாள் முருகனின் காணொளியைக் காணப் பரிந்துரைத்த நண்பர் அடுத்த ஒரு வாரத்துக்கு என் கண்ணில் படாமல் இருப்பது நல்லது என்று அவருடைய கட்டம் சொல்கிறது. எல்லாவற்றையும் என் வீட்டுக்கு வந்து கொடுத்துத் திட்ட வைக்கும் ஷ்ருதி டிவி வாழ்க.
 
பிகு: மலையாளம் கவிஞர் அனிதா தம்பியின் பேச்சை அரைமணி நேரம் கேட்டேன். (https://www.youtube.com/watch?v=ozkRIY78zmQ) நல்ல விரிவான ஆழமான உரை. முழுமையாகக் கேட்கவேண்டும். ஆத்மா நாமின் தாய்மொழி கன்னடம், இருந்தும் தமிழில் கவிதை எழுதினார் என்ற, வழக்கம்போன்ற ஜல்லியை இவரும் செய்தார். தமிழர்களே இதைச் செய்யும்போது இவரைப் பற்றிச் சொன்ன இருக்கிறது. ஆத்மாநாம் தமிழரா கன்னடரா என்று தெரிந்துகொண்டால்தான் இதைப் பற்றிச் சொல்லமுடியும். ரஜினி கன்னடர், தமிழில் நடித்துப் புகழ் பெற்றார் என்பதற்கும், நாகேஷ் தாய்மொழி கன்னடம், தமிழில் நடித்துப் புகழ்பெற்றார் என்பதற்கும் உள்ள வேறுபாடு மலைக்கும் மடுவுக்குமானது.
Share

சூனியத்தில் வெடித்த முற்றுப்புள்ளி – படிக்கவேண்டிய கட்டுரை

தமிழின் சாதனைக் கட்டுரைகளுள் ஒன்று இந்தக் கட்டுரை. இதை எழுதிய கல்யாண ராமனுக்கு (யார் இவர்!) ஒரு சல்யூட். தமிழில் இது போன்ற ஆய்வாளர்கள் அருகிவிட்டார்கள். இந்நிலையில் இக்கட்டுரையின் முக்கியத்துவத்தை எப்படிச் சொல்வது என்று தெரியவில்லை. ஒவ்வொரு பதிப்பாளரும் படித்து இதைப் புரிந்துகொள்ளவேண்டியது அத்தனை அவசியம்.
 
இதை காலச்சுவடு உள்நோக்கத்தோடு செய்ததா என்பது தெரியாது. உள்நோக்கத்தோடு செய்தாலும் அதை நான் வரவேற்கிறேன். இன்னும் அதிக உள்நோக்கங்களோடு கட்டுரைகள் எல்லா இடங்களில் இருந்தும் வரட்டும். 🙂 உள்நோக்கம் என்ற ஒன்றே ஒரு வலிமையான கட்டுரையைக் கொண்டுவருகிறது என்று உறுதியாக நம்புகிறேன். இஸம் சார்ந்த உள்நோக்கம் என்ற ஒரு வஸ்து இல்லையென்றால், இன்றைய ஃபேஸ்புக் சமூகத்தில் என்னதான் மிஞ்சும்? வாழ்க உள்நோக்கம். வளர்க உள்நோக்கக் கட்டுரைகள்.
 
ஆனா ஒண்ணே ஒண்ணு மட்டும் சொல்லிடறேன். ‘சூனியத்தில் வெடித்த முற்றுப்புள்ளி.’ இது என்ன எழவு தலைப்பு? இலக்கியக் கட்டுரைன்னா இப்படி என்னத்தையாவது வைக்கணுமா? நல்லவேளை, கட்டுரை தலைப்பைப் போல இல்லை. கொஞ்சம் சூனியத்தினூடேவெடிக்கும்பெருவெளிபிரபஞ்சபிரக்ஞைகளைக் குறைங்க சாமிகளா.
 
//எழுபதுகளின் சிற்றிதழ்களில் பிரசுரமான மூலவடிவங்களைப் பிரம்மராஜனின் பதிப்பில் காண்பதற்கில்லை என்பது மட்டுமன்று; ‘காகிதத்தில் ஒரு கோடு’ தொகுப்பிலிருந்தும் சில இடங்களில் வேறுபட்டுப் பிரம்மராஜன் கவிதைகளைப் பதிப்பித்துள்ளார். எழுத்துப்பிழை, எழுத்து மாற்றம், சொல் மாற்றம், சொல் விடுபடல், பொருள் மாற்றம், வரி மாற்றம், முழுவரியையும் கவனக்குறைவாக விட்டுவிடுதல், முந்தைய வரிகளைப் பிந்திய வரிகளுடன் சேர்த்துக் குழப்பி மீண்டும் இடம்பெறச் செய்தல், சில வரிகளைத் தவறுதலாக விட்டுவிடுதல், சிலவற்றை முழுதாக நீக்கிவிடுதல், தலைப்புத் திருத்தம், தலைப்பு மாற்றம், புதுத் தலைப்பிடல், ஒரு சொல்லின் மூலவடிவத்தைத் திருத்தி அதன் மாற்றுவடிவத்தைப் பயன்படுத்துதல் (சாலை – ரோடு; வெற்றுடம்புடன் – நிர்வாணமாய்; அச்சம் – பயம்) எனப் பிழைகள் மலிந்ததாகப் பிரம்மராஜனின் பதிப்பு உள்ளது. மூலப்பிரதியிலிருந்து வேறுபட்டுப் பதிப்பிக்கும்போதுகூடச் சிலவேளைகளில் கவனக்குறைவால் நேர்ந்துவிடும் பிழைகளைச் சகித்துக்கொள்ளலாம்; தம் 1989ஆம் ஆண்டுப் பதிப்பிலிருந்து (தன்யா & பிரம்மா வெளியீடு) தாமே வேறுபட்டுப் பிரம்மராஜன் பதிப்பிப்பதை எவ்வாறு புரிந்துகொள்வது?//
 
http://www.kalachuvadu.com/current/issue-200/%E0%AE%9A%E0%AF%82%E0%AE%A9%E0%AE%BF%E0%AE%AF%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4%E0%AE%BF%E0%AE%B2%E0%AF%8D-%E0%AE%B5%E0%AF%86%E0%AE%9F%E0%AE%BF%E0%AE%A4%E0%AF%8D%E0%AE%A4-%E0%AE%AE%E0%AF%81%E0%AE%B1%E0%AF%8D%E0%AE%B1%E0%AF%81%E0%AE%AA%E0%AF%8D%E0%AE%AA%E0%AF%81%E0%AE%B3%E0%AF%8D%E0%AE%B3%E0%AE%BF
Share

பென்சில் சீவல்களுடன் ஒரு ஆட்டம் – கவிதை

பென்சில் சீவல்களுடன் ஒரு ஆட்டம்

பென்சிலை சீவிக்கொண்டிருக்கிறாள் மகள்
சீவி விழும் மரச் சீவல்களைச் சேகரித்து
தன் டப்பாவில் வைத்துக்கொள்கிறாள்
மீண்டும் சீவத்தொடங்குகிறாள்
கை வலிக்க
அதைக் கீழே வைத்துவிட்டு
அப்படியே படுத்துக்கொள்கிறாள்
கனவெங்கும் மரத்தின் சீவல் சுருள்கள்
வீட்டின் அறைமுழுக்க சுருள்கள்
அலையின் நுரையைப் போல்
அள்ளிப் பூசிக்கொள்கிறாள்
நதியின் நீரென முங்கி எழுகிறாள்
வாய் நிறைய காற்றடக்கி
ஊதித் தள்ளுகிறாள்
விடிந்ததும் நேராக ஓடிவந்து
புது பென்சில் வேணும்ப்பா என்கிறாள்
தினம் ஒரு பென்சிலா, உருப்படும் என்று சொல்லும் என்னை…
எப்படிச் சொல்ல
புரியாமலா
வினோதமாகவா
விரோதமாகவா
எரிச்சலுடனா..
எப்படியோ பார்க்கிறாள்
அறையெங்கும் அவளைத் தேடிக்கொண்டிருக்கின்றன
இரவில் கும்மாளமிட்ட மரச் சுருள்கள்

Share

கவிதை

வேர்வையில் நனைந்து
கண்கூசும் வெயிலில்
சிக்னலுக்குக் காத்திருக்கும்போது
படபடத்து மின்னி மறையும் பட்டாம்பூச்சி
நூறு நூறு கண்களில்
விதைத்துச் செல்கிறது
ஒரு மரத்தை.

Share

கிரீடம் (கவிதை)

நத்தையைப் பார்த்துச் சிரிக்கிறாள் மகள்
எதோ நினைத்துக்கொண்டவளாய்
மழலை மாறாத சொற்களில்
வேப்பமரம் துள்ஸி என்கிறாள்
மிகப்பெரிய பளுவொன்றை சுமந்துகொண்டு
வாசற்படி ஏறும்போது
சிறு பஞ்சுப் பொதியென வயிற்றில் முட்டி
யூகேஜி வந்துட்டா நான் பெரியவதானப்பா என்கிறாள்
இரவின் வானமும் அதன் நட்சத்திரங்களும்
மரங்களின் வாசமும்
குயில்களும் கிளிகளும் அணில்களும்
துளசிச் செடியும் அதில் குடியிருக்கும் வீட்டுத் தெய்வமும்
என் வீட்டுக்குள் காத்திருக்கின்றன
இவள் பேசட்டும் என்று.
நான் அணிந்திருக்கும்
வைரம் பதித்த தங்கக் கிரீடம்
லேசாக உறுத்தத்தான் செய்கிறது
கொஞ்சம் கூச்சமும் கூட.
உறுத்தினாலும் கூச்சம் தந்தாலும்
அது கிரீடம்.

Share

கவிதை

முதலில் அணிந்திருந்தது
மிக மெல்லிய கண்ணாடி
உருவத்தின் பேதங்களை
நான் கண்டதே இல்லை
ஆனாலும் அணிந்திருந்தேன்
அது இல்லாத நாள்களில்
கண்ணில் பட்டவரெல்லாம்
கொஞ்சம் புன்னகையுடன்
அதையே கேட்டவாறிருப்பார்கள்
பின்னர் கொஞ்சம் தடித்தது
சில வேறுபாடுகள்
கண்ணில் அது இல்லாத நேரத்தில்
நிம்மதியாகவும் பாதுகாப்பற்றும்
ஒரே நேரத்தில் தோன்ற
தலைதெறிக்க மனசுக்குள்ளே ஓடி
மெல்ல அதை அணிவேன்
கண்முன்னே மனிதர்கள்
சிரித்தவண்ணம் கடந்தவாறிருப்பார்கள்
பின்னர் இன்னும் தடித்தது
மனிதர்களின் சிரிப்புக்குள்ளே இருக்கும்
மனத்தை மிகத் துல்லியமாகக் காட்டியது
அஞ்சி அதை வீசி எறிந்தேன்
சில நாள்கள் கண்ணாடி இல்லாமல்.
நகரும் பிம்பங்களுக்குள்ளே
இருந்த வண்ண வேறுபாடுகள்
கண்ணாடி இல்லாமலே துலக்கம் பெற்றன.
மனக்குகை எரிந்து
கருஞ்சாம்பல் எஞ்சுமோ என்றஞ்சி
இமைகளை மூடினேன்
என்றாலும்
நின்றபாடில்லை உருவங்களின் நடனம்.

Share

பதாகை வலைத்தளத்தில் வெளிவந்த கவிதைகள்

பாதை 

 

மிக நீண்ட தூரம் அழைத்துச் சென்று
நரகம் விட்டொழிந்தோம் என்றார்கள்
வழியெங்கும்
கூடவே நதியோட
இருபுறமும் மரங்கள்
எங்கள் பயணம்

எல்லாம் இன்றோடொழிந்தது
இனி கவலையில்லை
அன்றாடச் சுகதுக்கங்களில் உழலவேண்டாம்
எல்லாம் இன்பமயம்
எங்கும் எல்லாரும் சமம்
இனி சொர்க்கம்தான்
போகலாம் என்றார்கள்
நான் ஆவலுடன் இருந்தேன்
இப்படி அல்ல என்றார்கள்
என் அடையாளங்களை துறக்கச் சொன்னார்கள்
என் ஆடைகளைக் களையச் சொன்னார்கள்
சொர்க்கத்தில் எதுவுமே தேவையில்லை

என் நினைவுகளை அழித்துவிட்டு
அடுத்த எட்டு நான் வைக்கலாம்
எல்லாவற்றையும் துறப்பதே
ஒரு நரகம்தானே என்றேன்
கேள்விகள் பதில்கள் எல்லாம்
சொர்க்கத்தில் சொல்லப்பட்டாகிவிட்டது
சொர்க்கத்தில் எல்லாமே புதியது
ஒருவகையில் எதுவுமே புதியதல்லவாம்

குழப்பமாக இருந்தது
அங்கு இனி குழப்பமுமில்லை என்றார்கள்

என் நினைவுகளை அழிக்க முற்பட்டேன்
அழிக்க அழிக்க
அவை என்னை
அமிழ்த்த அமிழ்த்த

சுயம் அழித்து
சொர்க்கத்தில்
என்ன இருந்துவிடமுடியும் எனக்கென்றேன்
நீண்ட பதில் சொன்னார்கள்
எல்லாவற்றுக்கும்
பதில் இருந்தது
நினைவுகளை அழித்து
புதியன அடைதல்
சொர்க்கத்தின் பாதை

அமைதியாக
வந்தவழி திரும்பினேன்
ஏனென்றார்கள்
நரகமே சொர்க்கம் என்றேன்
ஆழ்கடலின் மௌனத்தில்
அவர்கள் ஆழ்ந்திருக்க
நதியின் அமைதியில்
நான் திரும்பினேன்

 

அப்படியே ஆகுக

காற்றில் இலை பரப்பி 
குலை தள்ளி
வேரில் செழித்திருந்த 
வாழை மரமொன்றை
வெட்டித் தள்ளினேன்
இலை கிழித்து 
குலை சிதைத்து
தோல் உரித்து 
வெண்தண்டு கடித்துக் குதறி 
வேர் வெட்டி
வெற்றியுடன் மீண்டபோது
நானறியாது 
அனைத்தையும் பார்த்திருந்த 
புதுக்கன்று 
மெல்ல தலைதூக்கி 
உலகுக்கு வந்தது,
ஆம், அப்படிதான் ஆகும்

 

ஆதிகுரல்

அவர்கள் போர் என்று சொல்லிக்கொண்டார்கள்
ஒட்டுமொத்த உலகமும் வெருண்டிருந்தது
கருப்பு நிறத்துக்காரர்கள் தங்கள் கடவுளை துணைக்கழைத்திருந்தார்கள்
வெண்ணிறத் தோலுடையோர் ஒளிபொருந்திய ஆண்டவனை நம்பியிருந்தார்கள்
நெருப்பு நிலத்துக்காரர்கள் அருவம் கொண்டு மீண்டெழுந்தார்கள்
எஞ்சியவர்கள் என்னவோ பேசிக்கொண்டார்கள்
யாரும் யாரையும் கேட்கவில்லை
எல்லோருக்குமே வெற்றி என்றார்கள்
பின் ஒரு திடீர் நொடியில்
எல்லாருமே தோல்வியை உணர்ந்தார்கள்
பூமியின் நிறம் சிவப்பாக மாறி இருந்தது
தோல்வியில்
புனித நதியில் குதித்தார்கள்
கைகளையும் காலையும் மரத்தில் அறைந்து ஆண்டவனை அடைந்தார்கள்
மண் புதைந்தார்கள்
கடைசி மனிதனின்
கடைசிக் குரலின்போது
மெல்லிய உதட்டிலிருந்து
ஆதிகுரல் ஒன்று மெல்ல எழுந்துவந்து
உலகை நிறைத்தது
அக்குரல்
ஓம் என்ற வடிவத்தை ஒத்ததாய் இருந்தது
ஆண்டவனின் குரலகாக ஒலித்தது
அருவத்தின் குரலாக மீண்டது
அக்குரல்
ஆதிகுரல்
ஒரு குழந்தையின் முதல் அழுகையாக இருந்தது

 

செக்மேட்

அவனை இறைவன் என்றனர்
அவன் சொர்க்கம் ஒன்றை உருவாக்கினான
இவனை மனிதன் என்றனர்
இவன் நரகத்தை அமைத்தான்
அவன் நல்லது செய்தான்
இவன் தீயன பழக்கினான்
தெளிந்தது அவன் செய்ய
குழப்பத்தை இவன் செய்தான்
காதல் செய்தான்
காமம் செய்தான்
சிரிப்பு
அழுகை
மகிழ்ச்சி
சோகம்
சாந்தம்
கோபம்
அன்பு
வெறுப்பு
கரு
கொலை
சலித்துப் போன கடவுள்
மனம் மயங்கிய ஒரு தருணத்தில் சாத்தானாக
நான் என்னைக் கடவுள் என்றேன்.

பாம்பு புகுந்த வீடு

தன் வீட்டிலிருந்து
என் வீட்டுக்கு
ஜன்னல் வழியே
பாம்பு புகுந்துவிட்டதென
கூவிக்கொண்டே வந்தார்
பக்கத்து வீட்டுக்காரர்
அலறல் கேட்டு
வீட்டிலிருந்து வெளியே ஓடினேன்
அவரைப் பார்க்க அச்சமாக இருந்தது
அவர் கால்கள் சூம்பிக் கிடந்தன
என் நினைவில் அவர் அப்படி இருந்திருக்கவில்லை
என்ன அரவமென வீட்டிலிருந்து
மனைவி ஓடி வெளியே வந்தாள்
என்னைக் கண்டு மிரண்டு நின்றபோது
அவளைக் கண்டு நான் பயந்து நின்றேன்
அவள் கழுத்து நீண்டு கிடந்தது
இதுவரை இப்படி அவளைக் கண்டதில்ல
மீண்டும் வீட்டுக்குள் அவள் ஓடி
மகனைத் தூக்கிக் கொண்டு வந்தாள்
மகன் எல்லாரையும் பார்த்து வீறிட்டு அழுதான்
மகனின் கண்ணில்
நேற்றுவரையிருந்த புருவங்களில்லை
பலர் வந்தார்கள்
ஒருவரை ஒருவர் அஞ்சினோம்
வீடெங்கும் சல்லடையிட்டுத் தேடினார்கள்
பாம்பைக் காணாமல்
அவரவர் வீடு சென்றார்கள்
நாங்கள் எங்கள் வீட்டுக்குச் சென்றோம்
ஆளுக்கொரு பாம்புடன்.

பெரியப்பாவின் வருகை

பெரியப்பா வந்திருந்தார்
கையில் குடையுடன்
நீண்ட தாடியுடன்
ஒரு யோகியின் நடையுடன்
ஏற்கெனவே சொல்லி வைக்கப்பட்டிருந்தது போல
வீட்டைத் தேடி
வீடுகளைத் தேடி
பெரியப்பா வந்திருந்தார்
எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் அவரிடம் விடையிருந்தது
அன்பில் பூத்த தாமரை மலர் ஒன்றை
எப்போதும் அவர் முகத்தில் சுமந்திருந்தார்
மெல்ல விரியும் உதடுகளின் வழியே
ஆயிரமாயிரம் ஆண்டுகளுக்கான
ஏக்கங்களின் விடையை
தெளித்தவண்ணம் சிரித்திருந்தார்
கைக்குட்டையில் இருந்த ரத்தக் கறையை
திட்டமிட்டு அவர் மறைக்கவில்லை என்றாலும்
யாருமே அவரிடம் அதைப் பற்றிக் கேட்கவில்லை
கயிறின்றி கன்றின் பின்னே ஓடும்
தாய்ப்பசுவைப் போல
நினைவுகள் கட்டுண்டு அவர் பின்னே செல்ல
அவர் திடீரென்று பதற்றமானார்
குடை கீழே விழுந்த நினைவின்றி ஓடினார்
யாரோ ஒருவன்
வடிவுப்பெரியம்மையைப் பற்றிக்
கேட்டதுதான் காரணம் என்றார்கள்
இருக்கலாம்
இல்லாமலும் இருக்கலாம்
வடிவுப் பெரியம்மை எப்போதும் அப்படித்தான்

 

அஞ்சலி

ஒற்றையிலையென அவர் உதிர்ந்தார்
வழித்தடம் அழுத்தமாகப் பதித்த காலங்களில்
அவரை நான் சபித்திருந்தேன்
கருத்துக் கலவரங்களில் அவர் எப்போதும் வாளேந்தி வருவார்
நான் நேர்மை மட்டும் தாங்கித் தோற்றிருக்கிறேன்
நியாயங்களில் அவருக்கு அதிகம் நம்பிக்கை இருந்ததில்லை
தன் நோக்கொன்றே சரியானது என்று உறுதியாக நம்பினார்
ரத்தம் கண்டு நான் மிரண்ட சமயங்களில்
புத்தனின் புன்னகையுடன் அவர் மேலேறிப் போனார்
எங்கோ உயர்ந்த புள்ளியில்
சூரியனுக்கு அருகில்
வெற்றிச் செருக்கில் என்னைத் திரும்பிப் பார்த்தபடி
சட்டென ஒருநாள்
ஒற்றையிலையென அவர் உதிர்ந்தார்
அவருக்கும் எனக்குமான நினைவுகளில் உழன்றபடி
சுண்டிப் போன ரத்த விரல்களில்
அவர் விட்டுச் சென்ற அநீதிகளின் மேல் அமர்ந்து
இப்போது எழுதிக்கொண்டிருக்கிறேன்
மிகக் கவனமான
ஒரு அஞ்சலி

Share

கவிதை

கையிலிருந்து நழுவிக்கொண்டிருக்கும்
காலம்
காதல்
காமம்
உயிர்
பாதச் சத்தமற்ற ஒரு பூனையின் நடையைப் போல
நுழைந்தது தெரியாத ஒளியைப் போல
முகிழ்ந்தது அறியா மலர் போல
கையிடுக்கிலிருந்து
நெருக்க நெருக்க
வழிந்துகொண்டிருக்கும் நீர் போல
கனன்றுகொண்டே
கரியாகிக் கொண்டிருக்கும்
கங்கு

Share